یکی از کهنسال‌ترین مهاجران ایرانی-کانادایی در ۱۱۳ سالگی درگذشت

Aug 17, 2019

محمد تاج‌دولتی

انسان‌هایی که در جهان زندگی پس از صد سالگی را تجربه می‌کنند، کم شمارند. در این میان مردانی که از مرز صد سالگی عبور می‌کنند کم شمارترند. تعداد ایرانیانی که یک قرن زندگی را پشت‌سر می‌گذارند از میانگین کهنسالان صد سال به بالا در جهان کم‌تر است. و طبعا در میان ایرانیان مهاجر، کهنسالان بالای صد سال نادرند.

یکی از کهنسال‌ترین مردان ایرانی( اگر نه کهنسال‌ترین) دو روز پیش در شهر تورنتو در سن ۱۱۳ سالگی آخرین برگ دفتر زندگی‌اش را نوشت و رفت.

محمد محی‌الدین، متولد سال ۱۲۸۶ شمسی برابر با ۱۹۰۶ میلادی بود. یعنی در سالی که انقلاب مشروطه در ایران پا می‌گرفت در شهر تفرش به دنیا آمده بود.

در سال ۱۳۱۴ شمسی از دانشکده افسری دوران رضا شاه با درجه ستوان دومی فارغ‌التحصیل شده بود و تا درجه امیری در ارتش خدمت کرده بود.

محمد محی‌الدین را در بحبوحه‌ی صد و شش- هفت سالگی چند بار دیده بودم و دو سه بار ساعاتی با هم گپ زده بودیم. در سال‌هایی که در بنیاد پریا بودم، روزهای جمعه هرهفته روز شهروندان ارشد بود. ۵۰-۶۰ نفری از زنان و مردان سالمند جامعه ایرانی- کانادایی بزرگشهر تورنتو از صبح می‌آمدند و دورهمی داشتند با بازی و سرگرمی و  دیدار و نقل خاطرات، تا ساعات عصر که برخی‌هاشان به سختی دل می‌کندند که بروند.

در یکی از همین جمعه‌های شلوغ و پر رفت و آمد، میان تلفن‌ها و کارهای گوناگون در دفتر بنیاد مشغول بودم که آقای محی‌الدین( که با اعضای خانواده‌شان آشنا بودم و خود ایشان را هم چند بار دیده بودم)، با پرونده‌ای زیر بغل وارد شد و گفت فلانی شما هستی؟ گفتم بله. گفت آقای تبریزی(بنیانگذار و مدیرعامل بنیاد) گفته بیایم پیش شما.

نشست و بلافاصله پوشه زیر بغل‌اش را گشود و ده‌ها صفحه کاغذ دست‌نویس را بیرون آورد و گفت می‌خواهم کتابم را چاپ کنم. گفتم ما که اینجا کتاب چاپ نمی‌کنیم. محکم گفت:«می‌دانم. آقای تبریزی گفته شما که اهل قلم و نوشتن هستی این نوشته‌ها را ببینی و نظرت را بگویی که چطور باید برای چاپ آماده شود».

گفتم امروز که با این شلوغی فرصت نیست صحبت کنیم. شما در میان دوستان هم سن و سال باشید تا وقتی خلوت‌تر شد با هم صحبت کنیم. برخاست و گفت وسط هفته بیایم خوب است؟ گفتم بله. برخاست و نوشته‌ها را لای پوشه گذاشت و از دفتر خارج شد.

GreenFlow

چند روز بعد آمد. نشستیم به صحبت. شیرین سخن بود و شروع کرد خودش را معرفی کردن و توضیح داد که این نوشته‌ها خاطرات بیش از ۸۰ سال زندگی اوست و می‌خواهد برای نسل جوان بازگو کند. چند صفحه از دست‌نویس‌هایش را داد که بخوانم و مفصل در باره‌شان توضیح می‌داد.

می‌دانستم که یکی از ویژگی‌های کهنسالی فراموش کردن خاطرات نزدیک و به خاطر داشتن دقیق خاطرات دور و گذشته است. اما باور نمی‌کردم که کسی در سن صد و شش هفت سالگی تا حد شگفت‌انگیزی خاطرات ۷۰ یا ۸۰ سال پیش را بیاد داشته باشد و انگار که فیلمی در پشت پرده چشمانش نمایش داده می‌شود، جزئی‌ترین نکته‌های یک رویداد یا ترسیم چهره و اخلاق و کردار فردی را به دقت بازگو کند.

دیدار‌هایمان یکی دو جلسه دیگر هم ادامه داشت و با هر پرسش کنجکاوانه من انباری از خاطره‌های دور زندگی حرفه‌ای و نظامی و وضعیت اجتماعی دوران رضا شاه را تعریف می‌کرد. از ایران که صحبت می‌کرد قطره اشگی از چشمانش سرازیر می‌شد. در این فکر بودم که با فرزند مرحومش و دیگر اعضای خانواده صحبت کنم تا اگر موافق باشند و باشد، حرف‌ها و خاطرات شفاهی‌اش را ضبط و ثبت کنم.

مدتی گذشت و دیگر خبری از آقای محی‌الدین نشد. سراغش را گرفتم و گفتند کهولت سن یاری‌اش نمی‌کند. اما سرحال بود و قبراق. می‌گفت هرگز بیمار نشده و دارو مصرف نکرده است. حس شنوایی‌اش ضعیف بود اما سمعک و عینک نداشت. رفتارهای نظم نظامی را در صحبت کردن و راه رفتن و برخوردها سعی می‌کرد حفظ کند.

گذشت تا مراسم جشن نوروزی سال ۲۰۱۸ که از طرف نخست وزیر سابق انتاریو و دکتر رضا مریدی ترتیب یافته بود که دوباره آقای محی‌الدین را دیدم. سلامی دادم و خودم را معرفی کردم که طبعا به خاطر نیاورد.

برادرم جمشید که عکاس است و با من بود را به آقای محی‌الدین معرفی کردم و خواستم اجازه دهد چند عکس از او بگیرد. دوربین را که دید گفت «بله حتما. این‌طور بنشینم خوب است؟» گفتم بله فقط اگر ممکن باشد کلاه شاپوی خودتان را هم بگذارید سرتان. لبه کلاهش را درست کرد و برسر گذاشت با ژستی آماده و گفت:«ولی پاپیون ندارم». گفتم مهم نیست همین‌طور خیلی خوب است. 

تصویرهایی که در اسلاید شو این مطلب هست، حاصل آخرین دیدار ما با آقای محمد محی‌الدین بود.

ایرانی مهاجری، که به احتمال بسیار کهنسال‌ترین مهاجر ایرانی بود که با دنیایی خاطره و سرشار از حس میهن دوستی، در سیزدهمین سال سده دوم زندگی‌اش، در آرامش و میان عزیزانش درگذشت. یادش گرامی.

آیا این آغاز به پایان رسیدن حکومت روحانیون است؟

آیا این آغاز به پایان رسیدن حکومت روحانیون است؟

در طول دوران حکومت جمهوری اسلامی، اعتراضات زیادی صورت گرفته که پس از چند روز با سرکوب نیروهای امنیتی و نظامی جمهوری اسلامی و به جا گذاشتن تعدادی کشته، زخمی و زندانی به پایان رسیده و به ظاهر اوضاع به حالت عادی بازگشته است.

راهپیمایی اول اکتبر در تورنتو

راهپیمایی اول اکتبر در تورنتو

حضور بیسابقه ایرانیان بزرگشهر تورنتو در حمایت از خیزش مردم ایرانفراخوان تجمعات و راهپیمایی‌های اعتراضی هماهنگ روز شنبه ۹ مهرماه (اول اکتبر) در بیش از ۱۵۰ شهر جهان برگزار شد. در شهر تورنتو حضور بیش از ۵۰ هزار ایرانی و غیر ایرانی در راهپیمایی اعتراضی رکوردی بیسابقه در...

رهبری نوین سیاسی، برای آینده ایران

کتاب رهبری نوین سیاسی و نظریه‌ی ۲۱، تازه‌ترین اثر پژوهشی دکتر عطا هودشتیان، استاد علوم سیاسی و جامعه‌شناسی اخیراً منتشر شده است.

مردم کانادا نگران بازپرداخت کمک‌های اضطراری دولتی هستند

مردم کانادا به ویژه افرادی که با شروع همه گیری بیماری کووید-۱۹ بیکار شدند و از دولت کمک‌های مالی دریافت کردند، نگران بازپرداخت این مبالغ به اداره مالیات کانادا هستند.

رژه افتخار تورنتو برگزار شد

رژه افتخار تورنتو پس از دو سال وقفه به دلیل بروز همه گیری بیماری کووید-۱۹، روز یکشنبه ۲۶ ژوئن ۲۰۲۲ در مرکز شهر تورنتو برگزار شد.

پایان هفته تراژیک در کانادا

پلیس «آرسی‌ام‌پی» کانادا دوشنبه شب اعلام کرد جسد دامین ساندرسون، یکی از دو متهم تحت تعقيب چند حمله مرگبار روز یکشنبه در دهکده ولدان، در منطقه جيمز اسمیت در استان ساسکاچوان را پیدا کرده است.

بحث انگیزترین بازی فوتبال سیاسی ورزشی

شهردار ونکوور، کندی استوارت، روز چهارشنبه ۱۸ می ۲۰۲۲ درست یک روز پس از اظهار نظر جاستین ترودو نخست وزیر کانادا درباره بازی فوتبال بین تیم‌های ملی ایران و کانادا، مخالفت خود با برگزاری این مسابقه را اعلام کرد.

جنگ روسیه علیه اوکراین، گفتگو با علی احساسی

بیش از سه ماه از آغاز جنگ روسیه علیه کشور اوکراین می‌گذرد و هیچ نشانه جدی مبنی بر توقف و یا پایان این جنگ مشاهده نمی‌شود.

مستند بابک پیامی در فستیوال فیلم تورنتو

. اگرچه از نگاه علم ریاضی 752 یک شماره است، اما از نگاه بابک پیامی، سینماگر ایرانی-کانادایی، ۲ ساعت روایت یک فاجعه است. فاجعه سرنگونی پرواز شماره ۷۵۲ هواپیمای اوکراینی

آیا لغو بازی فوتبال ایران و کانادا پایان ماجراست

بازی دوستانه‌ای که قرار بود روز ۵ ماه ژوئن میان تیم‌های فوتبال کانادا و ایران در شهر ونکوور در استان بریتیش کلمبیا انجام شود، لغو شده است.

جشنواره کولتورا، پیش‌درآمد فستیوال تابستانی تموز

کولتورا فستیوال، یک جشنواره موسیقی است که هر سال روزهای جمعه در تابستان با شرکت هنرمندانی از اقوام و ملیت‌های گوناگون ساکن کانادا، در میدان مل‌لستمن شهر تورنتو برگزار می‌شود.

وکیل الناز حاج تعمیری پلیس را مورد انتقاد قرار داده است

وکیل الناز حاج تعمیری که در تاریخ ۱۲ ژانویه ۲۰۲۲ در شهر واساگا بیچ در ۱۴۵ کیلومتری شمال تورنتو توسط سه مرد با لباس مبدل پلیس ربوده شد، جدیت پلیس در حفظ امنیت الناز را مورد انتقاد قرار داده است.

کانادا چگونه باید از مردم ایران حمایت کند

کانادا چگونه باید از مردم ایران حمایت کند

بیش از سی تن از فعالان دانشگاهی، فرهنگی،سیاسی و اجتماعی جامعه ایرانیان کانادا با امضای نامه‌ای خطاب به آقای جاستین ترودو نخست وزیر، درخواست‌های مشخصی را مطرح کرده‌اند و خواسته‌اند دولت کانادا فوراً به موارد درخواست شده عمل کند.

فرش قرمز دولت کانادا برای عوامل جمهوری اسلامی 

فرش قرمز دولت کانادا برای عوامل جمهوری اسلامی 

حضور افراد وابسته و شبکه‌های لابیگر جمهوری اسلامی در کانادا گسترده‌تر از آن است که در افکار عمومی در باره آن صحبت می‌شود.
در سکوت و بی‌اعتنایی اغلب رسانه‌ها، به نظر می‌رسد برخی روزنامه‌نگاران کانادایی توجه بیشتری به این موضوع پیدا کرده‌اند.

به خبرنامه پرژن میرور بپیوندید

Join our mailing list to receive the latest news and updates

You have Successfully Subscribed!

Share This

Share This

Share this post with your friends!