به جای افسوس پیشگیری کنیم

علیرضا صحرایی – ادمونتون

همين ديروز بود كه فیس بوک نوشته دو سال پيش من را بخاطر درگذشت  مریم رشیدی در پمپ بنزین کلگری آورده بود جلوي چشم.

روز شنبه، با تاسف زياد خبر بد و حيرت آوری آمد. متاسفانه احمد نورانی همسر مريم رشيدی (كه پس از مرگ مریم به همراه فرزندش به ونكوور رفته بود و مجددا ازدواج كرده و آنجا زندگي مي‌كرد)، در راه ونكوور به كلگری در سانحه رانندگي فوت مي‌كند.

او براي شركت در مراسم دومين سالگرد درگذشت خانم رشيدی در راه كلگری بوده. چنين رويدادی بسیار نادر و نامحتمل است و بسيار غم انگيز، اما باز تكرار خواهد شد.

دادگاه بدوی متهم به قتل زنده ياد رشيدی هم چندي پيش در كلگری برگزار شده بود و قاضي قتل را غيرعمد تشخيص داده بود.
احمد، همسر مریم، ظاهراً به جلسه دادگاه نيامده نرفته بود. شايد ايشان بخاطر قتل همسرش کاملا از اين واقعه عصبي بوده و به كلگری نرفته بود. و اين‌بار هم در اين شرايط، بعد از حكم دادگاه، شايد و فقط شاید با تداعی خاطرات قدیمی، چندان تمركزی بر رانندگي نداشته است.
بهرحال جزييات را نمي‌دانيم و بهتر است حدسی نزنيم. 

پسرِ يادگار اين زوج فقيد، خوشبختانه زنده است و ظاهراً گفته شده كه پدربزرگش از ايران در راه است و او را خواهد برد. 

غمبار است. اما در غم نمانيم و آستين‌ها را بالا بزنيم. هدف‌های بي‌ربط و مضرّ و طمع ورزی برای درست کردن تيم و گَنگ را كنار بگذاريم! اي كاش اين عزيزاني كه زحمت مي‌كشند در دوشهر كلگری و ادمونتون و در گروههای فرهنگي اجتماعي مختلف فعال هستند، بيايند و يك برنامه آموزشي اورينتيشن بگذارند برای تازه واردها.

من يكی مخلص شما. اگر كسی از دوستانِ اهل فن نبود، مي‌آيم در حد خودم، و داوطلبانه در مورد رزومه و مصاحبه انتقال تجربه مي‌كنم. در مورد ايمنی (سيفتی و سكيوريتی) در كار و حقوق كارمند و كارگر چيزهايي پايه‌ای خواهم گفت. بقيه بزرگان و متخصصين هم بفرمايند وارد شوند در اين كار. ببينم از اين چند گروه فعال و اين هياتهای مديره و اجرايی آنچنانی بخاری بلند مي‌شود يا نه .

متاسفانه جامعه ايرانيان آلبرتا بيشتر از اين بايد به فكر خود كاميونيتي و جا افتادن و جذب مهاجران تازه وارد در جامعه كانادا باشد و متاسفانه نيست. هم اسير حاشيه‌هاست و هم درگير امور نامرتبط در ايران.

همانطور كه دوسال پيش عرض شد بعد از هياهوهای زياد و دعوا بر سر اينكه مراسم ترحيم را چه کسی بگيرد و چه کسی كمكهاي مردمي را جمع كند، كارهای اساسي و راهبردی بر زمين مانده، باز هم بر زمين ماند. همانطور که پيشبيني می‌شد بعد از پايان مراسم و دعواها و اتمام شور و احساسات همه پراكنده شدند و هركس با ذهنيت خوشبين و خوشباش شاعرانه و هنری و غم نوستالژيك مرسوم به سويی رفت.

این کارها امیدوارم باز برزمين نمانند. 

با كمك به آموزش مهاجران و دانشجویان تازه‌ وارد، از وقوع حوادثی اين چنين پيشگيری كنيم.