فریده جلایی‌فر- روانشناس و منتقد اجتماعی

روز جمعه  آقاى داگ فورد، بیست وششمین نخست وزير انتاريو، سوگند خورد.

سوگند خورد كه به تمام قول‌هاى خود عمل كند (اگر قولى مردمى داده باشد).

 به همين سبب من براى چندمين بار گفته‌ى ميلان كوندرا را بياد مى‌آورم : «مردم حافظه تاريخى ندارند.»

شايد به همين سبب، اشتباهات تكرار مى‌شود وهر از گاهى، جوامع بشرى به گذشته بر مى‌گردند و تلاش افرادى را كه از جان و مال خود هزينه كرده و گام‌هاى بزرگى در راه آزادى‌هاى گونا گون انسانى برداشته‌اند را با اين فراموشى تاريخى، به فراموش خانه‌ى تاريخى مى‌سپارند !!

پس از سپتامبر ٢٠١١، و حمله ى نظامى آمريكا به عراق، در تاريخ دفتر تازه‌اى گشوده شد.

آمريكا تنها اَبَر قدرت جهان، زخمى و خشمگين، سياست جديدى را آغاز كرد، و حتا دوران اوباما هم مُسكِنى بود براى بيشتر آماده شدن براى اين سياست نوين.

روى كار آمدن ترامپ، با صداى پوپوليسم، به جهان گفت، وهر روز مى‌گويد، كه ما ارباب و تعيين كننده‌ى سياست نوين جهانيم !!!

دولت آقاى ترامپ هر روز ساز تازه‌اى ساز مى‌كند تا ارباب بودن آمريكا را به همه و همه جا تفهيم كند.

آينده‌ى سياسى دنيا به هيچ روى روشن نيست! لازم نيست جنگ جهانى سومى در كار باشد.

جنگ هاى كوچك، كشورهاى مستقل از آمريكا را نابود مى‌كنند و فقيرها در تمام جهان فقيرتر مى‌شوند و توانگران توانا تر!!

و اين اختلاف ژرف و ناعادلانه، ادامه خواهد داشت تا به آنجا كه پولدارها و توانگران (آقاى ترامپ، آقاى فورد)، جاى سياستمداران را گرفته و جهانى تُهى از تساوى و عدالت به تمام انسان‌ها، فارغ از مكان، باور، نژاد ووووو هديه خواهند داد، و اين است تاوان حافظه‌ى ضعيف تاريخى !!!!

اكنون با اين دور نما چه بايد كرد؟ ايا آنها كه صدا دارند، بايد به بى صدايى خود ادامه دهند؟

آيا بايد به فراموشى خود ادامه دهيم و گذشته را ناديده بگيريم؟ و آيا بايد به سود منافع فردى، چه اگاهانه و چه نا آگاهانه، سكوت كنيم و هم رنگ اكثريت نا آگاه شويم؟

شايد به گفته‌ى آرامش دوستدار، زمان آن رسيده كه از «امتناع تفكر» جدا شده و به صورتى انسانى، به آينده و فردا بينديشيم.

مطالب منتشر شده با نام، نظرات نویسندگان آنها را بیان می‌کند و لزوماً نظر رسانه پرژن میرور نیست. مسئولیت اینگونه مطالب بعهده نویسندگان  است.