حسن شریعتمداری: چهره‌های شاخص «اپوزیسیون» رویکردهای پوپولیستی دارند

گفتگوی اختصاصی پرژن میرور

در حال حاضر دوگرایش قالب در مخالفت با جمهوری اسلامی، گرایش پادشاهی‌خواهی و گرایش جمهوری‌خواهی است. 

حسن شریعتمداری از چهره‌های شناخته شده اپوزیسیون مخالف رژیم جمهوری اسلامی است. او فعالیت‌های سیاسی را از سال‌ها پیش از انقلاب سال ۵۷ آغاز کرده است. حسن شریعتمداری از بنیانگذاران حزب «جمهوری خلق مسلمان» در اوایل انقلاب اسلامی و نیز شورای مدیریت گذار در سالهای اخیر بوده و بعنوان یک فعال سیاسی جمهوریخواه با بیشتر سازمانها و احزاب سیاسی مخالف رژیم اسلامی در ارتباط مستقیم و همکاری بوده است. 

حسن شریعتمداری بعنوان عضو کمیته برگزارکننده «نشست تورنتو» در روز ۲۶ مارس در شهر تورنتو شرکت داشت و در حاشیه این «نشست» در گفتگویی اختصاصی با پرژن میرور به پرسش‌هایی در باره خیزش انقلابی #زن_زندگی_آزادی ، وضعیت کنونی اپوزیسیون جمهوری‌خواه، چشم‌انداز گذار از جمهوری اسلامی، تفاوت‌های نسل جوان و انقلابی کنونی با نسل جوان انقلاب ۵۷ و آینده جنبش آزادیخواهی در ایران پاسخ داده است. حسن شریعتمداری در این گفتگو در باره ویژگی‌های گرایش جمهوری‌خواهی درپی بیش از چهار دهه تلاش و مبارزه با رژیم ولایت فقیه می‌گوید.

او در پاسخ به پرسشی در باره اپوزیسیون جمهوری‌خواه ایران، که متوسط سنی آنها در همین نشست تورنتو بالای پنجاه سال بود و اینکه چه پیامی، برای نسل جوان ایران که موتور انقلاب زن، زندگی، آزادی هستند می‌توانند داشته باشند می‌گوید.

در پاسخ به این پرسش که چرا گرایش جمهوری‌خواهی هنوز نتوانسته یک یا چند چهره شاخص به جمهوری‌خواهان معرفی کند می‌گوید:

«تفاوت دموکراسی با سیستم‌های اقتدارگرا در این است که در دموکراسی چهره‌های شاخص حرکت‌های بزرگ را رقم نمی‌زنند بلکه احزاب این‌کار را می‌کنند. چهره‌های شاخص رویکردهای پوپولیستی دارند و به توده مردم تکیه می‌کنند…»

به گفته حسن شریعتمداری: «همه نظرسنجی‌ها نیز نشان می‌دهد در میان توده مردم دوبرابر گرایش مشروطه طلبی، گرایش جمهوری‌خواهی وجود دارد… آنچه که به عنوان نقطه قوت سلطنت‌طلب‌ها عنوان می‌کنید، نقطه ضعف آنهاست و نتوانسته‌اند احزاب بزرگی را جایگزین افراد کنند…»

او می‌گوید: «حکومتی برسر کار است که نه برنامه‌ای برای ماندن دارد، نه امکانات ادامه حکومت را دارد، نه اجماع کافی برای سرکوب دارد، نه راه حلی برای اینکه از انزوای بین‌المللی خارج شود…» بنابراین انقلاب ادامه خواهد داشت.

به نظر او تحولات اخیر در ایران بر اپوزیسیون تأثیر گذاشته است و همه به این فکر هستند که از اراده‌گرایی ایدئولوژیک و برنامه‌های حداکثری حزبی به برنامه‌های حداقلی در جهت اهداف انقلاب برسند.