The Other Step – Iran Episode
موضوع این نمایش که به زبان انگلیسی اجرا شد، مروری بر روند تاریخی مبارزات زنان ایران علیه حجاب اجباری و دستیابی به آزادیهای سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و حقوق انسانی از آغاز انقلاب اسلامی تا زمان حاضر بود.
موضوع این نمایش که به زبان انگلیسی اجرا شد، مروری بر روند تاریخی مبارزات زنان ایران علیه حجاب اجباری و دستیابی به آزادیهای سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و حقوق انسانی از آغاز انقلاب اسلامی تا زمان حاضر بود.
توهم يك صدا شدن بدون رعايت حقوق فردى روايتِ در رويا زيستن است.
در سه روز نخست بحران نظامی اخیر میان آمریکا و اسرائیل با جمهوری اسلامی ایران، از ۲۸ فوریه تا ۲ مارس ۲۰۲۶، خاورمیانه وارد مرحلهای کمسابقه از تنش شده است.
امروز، ایران یکی از تاریکترین لحظات تاریخ معاصر خود را میگذراند. بیش از ۳۰ هزار نفر در جریان تظاهرات مسالمتآمیز—وقتی میلیونها نفر برای تغییر رژیم، آزادی و دموکراسی به خیابانها آمدند—بهدست رژیم به شکلی وحشیانه کشته شدهاند.
ما ايرانيان دياسپورا خشم فاجعهى ٥٧ را با خود حمل كرده و با تمام توان تفاوتها و تكثرها را نابود مىكنيم. در هر يك از ما ديكتاتورهاى كوچكى زيست مىكنند كه با تمام توان نظر و ديدگاه خود را به ديگرى تحميل كرده وتكثر را نابود مىكنيم.
تاریخ نشان میدهد که سقوط یک رژیم متخاصم لزوما پایان کار نیست، بلکه آغاز دغدغهای بهمراتب مهمتر است: چه چیزی جای آن را میگیرد؟
#حسین_لاجوردی در گفتوگویی مشروح با #پرژن_میرور در باره اعتراضات گسترده اخیر مردم ایران میگوید: «امروز شورش گرسنگان با شورش مخالفان حکومت در هم آمیخته است. به گفته او:
– با شعار مرگ بر این و زنده باد آن به جایی نخواهیم رسید.
-اگر مردم تنها رضا پهلوی را صدا می زنند، به دلیل استیصال است نه انتخاب.
مارک کارنی، نخستوزیر کانادا، روز جمعه با انتشار یک پیام در حساب توئیتری خود حمایت دولت این کشور را از مردم معترض ایران اعلام کرد.
روز جمعه ۹ ژانویه دهها تن از ایرانیان ساکن بزرگشهر تورنتو برای حمایت از اعتراضات مردم ایران در مرکز شهر تورنتو در مقابل ساختمان شبکه رادیو تلویزیون سراسری کانادا،، سیبیسی، گردهم آمدند
در صورت گسترش اعتراضات و پیوستن گروههای بزرگ ایرانیان ناراضی به تظاهرات خیابانی چه سرنوشتی در انتظار ایران و ایرانیان خواهد بود؟ سناریوهای ممکن چیست؟ آلترناتیو، یا آلترناتیوهای احتمالی رژیم جمهوری اسلامی کدام است؟ آیا فقط یک جریان سیاسی میتواند به تنهایی در مقابله با رژیم حاکم بر ایران پیروز شود و اداره امور در دوران گذار را بعهده بگیرد؟
بهرام بیضایی با آثار فراوانی که در زمینه نمایشنامه نویسی، تأتر و سینما و تحقیقات گسترده در فرهنگ و هنر ایرانی به جا گذاشته است بعنوان یکی از چهرههای شاخص فرهنگو زبان تاریخ معاصر ایران نامش ماندگار خواهد ماند.
روز جمعه ۲۵ اکتبر ۲۰۲۵، «خانه فیلم مهاجر» در تورنتو مراسم گرامیداشت زنده یاد ناصر تقوایی، سینماگر برجسته ایرانی را با حضور دهها تن از هنردوستان و فعالان هنری- اجتماعی و دستاندرکاران سینما، تأتر و هنرهای نمایشی در شهر تورنتو برگزار کرد.
در جهان امروز، انسانها دچار استيصال هستند، زمانى كه فاجعه هر روز و هر روز ادامه پيدا مى كند، بى حسى عاطفى و استيصال وضعيتى است همه گير.
روز ۱۶ سپتامبر، در حاشیه مراسم رونمایی از درخت و نیمکت یادبود مهسا امینی در شهر ریچموندهیل، در شمال تورنتو، چند تن از چهرههای فعال سیاسی و اجتماعی جامعه ایرانیان کانادا در پاسخ به پرسشهای #پرژن_میرور از کارنامه سه ساله خیزش زن، زندگی، آزادی میگویند.
صدها تن از ایرانیان بزرگشهر تورنتو، روز یکشنبه ۱۴ سپتامبر مراسم سومین سالگرد جنبش #زن_زندگی_آزادی را در مرکز شهر تورنتو، در پارک پشت پارلمان انتاریو برگزار کردند.
مردمانى بدون پرسش هستيم و چون پرسش نمىكنيم نمىانديشيم و چون نمىانديشيم دردهايمان را نديده و تاريخ نا خواندهمان را تكرار مىكنيم.
پس از انتخابات اخیر آمریکا و وضعیت اسفبار اقتصادی در ایران، بار دیگر تقریباً همهی ایرانیان امیدوار شدهاند که بحران داخلی و خارجی جمهوری اسلامی آخرین بحران است. آیا اینگونه است؟
چه سناریوهای احتمالی در کوتاه مدت در انتظار ایران است؟
کمتر از دوهفته پس از آغاز حملات گسترده شورشیان اسلامی با فرار بشار الاسد، رئیس جمهور سوریه، نیم قرن دیکتاتوری و سلطه بیچون و چرای خاندان اسد پایان یافت.
از ۴۵ سال پیش تاکنون و از آغاز مناقشات سیاسی جمهوری اسلامی با آمریکا هرگز ایرانیان تا این حد به انتخابات ریاست جمهوری آمریکا توجه نداشتهاند. چرا؟
و چرا گروه بزرگی از ایرانیان درون و بیرون از ایران هوادار پیروزی دانلد ترامپ بعنوان رئیس جمهور آینده آمریکا هستند؟
انتخاب دانلد ترامپ برای آینده ایران و جنبش آزادیخواهی ایرانیان مفیدتر است یا انتخاب کامالا هریس؟
اميد داشتن به اين كه بد را انتخاب كنيم چون بهتر از بدتر است، يك نوع فقدان شهامت براى روبرو شدن با واقعيت است و روبرو شدن با واقعيت نياز به قبول مسئوليت دارد.