GreenFlow

ما عاشقان دسيسه، خشم و ويرانى

فریده جلایی‌فر – روانشناس و منتقد اجتماعی

هانا آرنت: در جايى كه همه مقصر هستند، هيچ كس مقصر نيست.

هميشه در طول تاريخ، قدرتمندان، چه حكومتى، چه رياستى و چه در روابط فردى، دروغ‌ها و گزافه‌گويى‌هايى را كه منافعشان را حفظ و افزوده مى‌كرده، با بزك‌هاى عامه پسند، در شكل‌هايى فريبنده، به جامعه مى‌خوراندند. در سال‌هاى اخير، رسانه‌ها، چه مجازى و چه غيرمجازى، اين كار را آسان‌تر و موِثرتر انجام مى‌دهند.

قدرتمندان، صاحبان سهام‌ها يا مزدوران رسانه‌ها، هر روز تواناتر از روز قبل، در فريب “ما” مجهزتر و بظاهر دلسوز مردم و جامعه، كنترل كامل ما را در دست دارند.

لازم نيست تمام تاريخ ايران را خوانده باشيم، فهميده باشيم و بدانيم. فهم و شناخت تاريخ چند دهه‌ى اخير ايران، كه مسئوليت هر فرد ايرانى است، براى واكاوى دردهايمان كافى است!

ما هنوز نمى‌دانيم ويا نمى‌خواهيم بپذيريم كه انقلاب ٥٧ را “ما” كرديم، اكثريت  “ما”. ما ندانسته بنيادها را ويران كرديم و بناى جديدى نساختيم، و هنوز هم انديشه‌ى ساختن و ساخت بناى استوارى را نداريم!

براى رسيدن به يك هدف سياسى “هميشه و هميشه” حقايق تاريخى را نديده، يا ديده و بنا به منافع لحظه‌اى و گاه توهمى منكر شده‌ايم، وگاه شايد نفهميده‌ايم!

گلوگاه خود را در بيان دموكراسى مى‌دريم، اما در ماه‌هاى آغازين انقلاب، صدها اعدام بدون دادگاه، ما را متحير نكرد، و حتا گروهى را شاد كرد!

همگى دست در دست هم، چنان ويران كرديم كه هيچ بيگانه‌اى نمى‌توانست، ويرانه‌اى اين چنين بسازد!

تب ويران كردن داريم، و با عشق ساختن بيگانه‌ايم! آزادي را فرياد مى‌زنيم، اما آ‌ن را نمى‌شناسيم!

و شگفت انگيز اين كه هنوز هم، پس از ٤٢ سال، ساختن را نمى‌انديشيم! تفاوتى نمى‌كند، ساخت يك رابطه‌ى سالم و آزاد بين دو نفر، يا ساخت رابطه‌اى دور از توهم و زورگويى در بين يك گروه يا ساخت ميهنى ويران !!!

اخبار دردناك داخلى و برون مرزى، موجى از درد و نا اميدى به همراه دارد، دردى كه گويا درماني ندارد: داستان كنگره ايرانيان کانادا، داستان پر درد دانشنامه ايرانيكا (مصاحبه‌ى دكتر عباس امانت) و صدها و صدها درد ديگر .

شگفت انگيز اين‌كه، اين همه درد و ناكامى، ما را به انديشيدن نمى‌كشاند! اين سال‌هاى پر رنج، و آنچه شد و آنچه در حال شدن است، بايد “چرايى‌ها‌ى” بيشمارى را مطرح كند .

مى‌گويند: در زمان‌هاى سخت و شكست‌هاى بزرگ، انديشه‌هاى بزرگ شكل مى‌گيرند.

مى‌گويند: در زمان‌هاى تحقير، اهانت و سر درگمى است كه نياز به پرسش پيش مى‌آيد .

ما حتا به “خود سانسورى” خود، آگاه نيستيم! بالاترين آزادي‌ها، آزادی انتخاب‌هاى فردى است و ما بزرگترين “سانسورچى” خود هستيم، خود سانسورى در روابط فردى و اجتماعى!

خود سانسورى از ترس مى‌آيد و به خود كم‌بينى و خشم منتهى مى‌شود .

لازم نيست آزادي را در مقياس‌هاى بزرگ فرياد زد، آزادي را از خودمان، محيط كوچك خانه‌مان‌، روابط خانوادگى، دوستان، آغاز كرده و براى خوش‌آيند  “ديگري” خود را سانسور نكنيم.

مهم نيست به چه باور داريم، مهم اين است كه، باور خود را بيان كنيم، با بيان باورهايمان، مي‌فهميم آيا باور ما درست است يا نه. با  گفتگو با مخالفان خود، مى‌آموزيم كه باورهاى خود را بينديشيم و درستى آنها را ميزان كنيم.

بياموزيم كه پايين كشيدن ديگران، مارا به بالا نمى‌برد. بياموزيم كه پذيرفتن اشتباهات و پوزش خواهى ما را به بالا مى‌كشد .

درگيرى‌هاى مداوم، پايين كشيدن ديگران و عدم پوزش خواهى و… هزار و يك درد ديگر، تداوم اين حكومت چهل و دو ساله را، توضيح مى‌دهد!

اگر همراهى و هم گامى و سردرگمى “ما” نبود، اين حكومت توان تداومى اين چنين را نداشت !!!

حتا زيست در كشورهاى دموكرات هم درد “ما” را درمان نكرده! بايد پرسيد “چرا” زيست در دنيای آزاد، ما را از درگيرى‌هاى ذهنى شخصى و اجتماعى‌مان نجات نداده؟ شايد پاسخ را بايد در” ناخوداگاه جمعي‌مان” جستجو كنيم        Collective unconsciousness 

دموكراسى، در پيوستگى و هم صدايى است، با تمام تفاوت‌ها .

دموكراسى، در همگامى كسانى است كه روزى از هم جدا بوده‌اند.

دموكراسى واقعى، در اعتبار بخشيدن و بالا كشيدن ديگران است. نه در تحقير و بزير افكندن آنها .

بهتر است شهامت داشته باشيم و دردهاى خودرا با صدايى رسا بگوييم، تاجايى كه خود را بشنويم آنگاه، “خود درمانى” انجام خواهد شد و اميد به فردايى بهتر امكان پذير.

فروغ فرخزاد: از آيينه بپرس نام نجات دهنده‌ات را.

فراخوان در حمایت از خواستِ تحریم انتخابات ریاست جمهوری ایران

فراخوان در حمایت از خواستِ تحریم انتخابات ریاست جمهوری ایران

بیش از ۲۰۰ تن از فعالان حقوق بشر، دانشگاهیان، روزنامه‌نگاران، پزشکان، نویسندگان، هنرمندان و وکلای ایرانی خارج از کشور با امضای بیانیه‌ای به زبان‌های فارسی و انگلیسی از خواستِ تحریم انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۴۰۰ حمایت کردند

واكاوى باورهايمان 

واكاوى باورهايمان 

ايران آشفته، اعدام‌هاى پياپى، نابودى فرهنگ، اخلاق، سياست، انسانيت، آشفتگي‌هاى جهان غرب، رواج ادبيات توهين و بى احترامى، درهم ريختگى جامعه ايرانى تورنتو، همه وهمه نشان از يك دوران عجيب وغيرقابل پيش‌بينى دارند.

مفهوم واژه‌ى “سكوت” در صفحات مجازى

مفهوم واژه‌ى “سكوت” در صفحات مجازى

بياد داريد سال‌های پیش را؟ سال‌هايى كه نشان از دسته‌بندى‌هاى اجتماعى، حداقل به شكل امروز نبود و روزگار “قضاوت نكن” (don’t judge) ، روزگار پر رونقى بود؟!

يك آرمان و تخيل جديد لازم است

يك آرمان و تخيل جديد لازم است

مدتى است گروه انگشت شمارى از اپوزيسيون، روشنفكران و نويسندگان زمان شاه، مرورى بر گذشته را آغاز كرده‌اند. دراين باز گويى‌ها، شمارى از اشتباهات يادآورى مى‌شود تا شايد از تكرار آن‌ها ممانعت شود.

يا سكوت يا فرياد

يا سكوت يا فرياد

فریده جلایی‌فر- روانشناس و منتقد اجتماعی پابلو نرودا : «ما ميان سكوت و فرياد بسر مى‌بريم». اين گفته‌ى پابلو نرودا، شاعر شيليايى در باره‌ى مردم آمريكاى لاتين است، اما در مورد ما ايرانيان هم صادق است. دراين چند ماه انزواى اجبارى، تظاهرات عليه نژاد پرستى و در هم ريزى...

طرح شهر جدید ۴۰۰ میلیارد دلاری در آمریکا رونمایی شد

طرح شهر جدید ۴۰۰ میلیارد دلاری در آمریکا رونمایی شد

مارک لور، میلیاردر آمریکایی درباره طرح ساخت شهری جدید در آمریکا گفته است که این شهر ترکیبی از نظافت و بهره وری توکیو، تنوع جمعیتی نیویورک و ارائه خدمات اجتماعی استکهلم است. او برای طراحی و ساخت این شهر ۵ میلیون نفری یکی از معماران مشهور دانمارکی را انتخاب کرده است

کریم نیکویی، یکی از سربازان آمریکایی کشته شده در افغانستان 

کریم نیکویی، یکی از سربازان آمریکایی کشته شده در افغانستان 

کریم نیکویی ۲۰ ساله، تفنگدار دریایی آمریکایی(ایرانی تبار)، یک روز پیش از کشته شدن در انفجار انتحاری فرودگاه کابل، ویدیویی از شیرینی دادن خود به کودکان افعانستانی را برای خانواده خود فرستاده بود. او یکی از ۱۳ سرباز آمریکایی بود که در این بمب گذاری کشته شدند

به خبرنامه پرژن میرور بپیوندید

Join our mailing list to receive the latest news and updates

You have Successfully Subscribed!

Share This

Share This

Share this post with your friends!