چرا جوانان از شهرهای بزرگ کانادا فرار می‌کنند؟

به گزارش اداره آمار کانادا، تعداد بسیاری از جوانان متولد دهه‌های هشتاد و نود میلادی، در حال ترک شهر‌های بزرگ مانند تورنتو و ونکوور هستند.

براساس تعریف اداره آمار کانادا، مهاجرت داخل استانی عبارت است از ترک محل اقامت فعلی در شهر‌های بزرگ و مهاجرت به قسمتی دیگر از همان استان. به این‌ترتیب اگر شخصی از شهر‌های کوچک به تورنتو مهاجرت کند، و هیچ فردی تورنتو را ترک نکند، عدد خالص مهاجرت داخل استانی عدد ۱ خواهد بود.

و اگر یک نفر به استان انتاریو نقل مکان کند، و سه نفر از تورنتو مثلاً به هامیلتون نقل مکان کنند، میزان خالص مهاجرت داخل استانی منهای ۲ خواهد بود.

با اینکه این عدد از رقم تعداد مهاجران متفاوت است، اما رقم مهمی است. متقاعد کردن افراد به مهاجرت به یک شهر خوب است، اما نگهداشتن افراد در همان شهر بهتر است. چون بطور کلی، شهر‌ها برای خدمت به مردم ساخته شده‌اند، نه برای تبلیغ به مهاجرت که در بدو ورود برای هر فرد نا‌امید کننده باشد.

براساس این گزارش که در Better Dwelling منتشر شده، تغییرات مهم در این اعداد و ارقام می‌تواند نشانگر مشکلات ساختاری باشد که در هیچیک از آمار‌های رسمی و دولتی نشان داده نشده‌اند.

شهر تورنتو در حال مشاهده سقوط آمار مربوط به رقم خالص مهاجرت داخل استانی است و این بسیار بد است.

از سال ۲۰۱۲ الی ۲۰۱۷، میزان رقم خالص مهاجرت داخل استانی عدد منهای ۱۴۲هزار و ۴۶۵ نفر بوده است، که ۷۷/۵۳ درصد بیشتر از دوره پنج ساله قبل از آن است.

یعنی بیش از ۱۴۲ هزار نفر شهر تورنتو را به مقصد شهر‌های دیگر انتاریو ترک کرده‌اند که بیش از تعداد افرادی است که جذب تورنتو شده‌اند.

به این‌ترتیب افزایش سرعت در این زمینه بیشتر از سرعت رشد جمعیت است و اگر به محدوده جمعیتی دقت کنیم، مشکل بدتر از چیزی خواهد بود که تصورش را می‌کنید.

در همین حال رده سنی بین ۲۰ الی ۳۴ سال شاهد سقوط شدید به میزان ۳۰۶درصد بوده که بسیار بیشتر از دوره پنج ساله ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۲ است.

رده سنی ۳۵ الی ۴۹ سال شاهد کاهشی به میزان ۵۲/۴۸ درصد بیشتر از دوره قبل بوده است.

معنی این ارقام این است که شهر تورنتو نسبت به دیگر شهرهای استان انتاریو، با سرعت زیادی در حال از دست دادن جوانان خود است.

در استان بریتیش کلمبیا و در  Lower Mainland که تراکم جمعیت بالاست، وضعیت نسبت به تورنتو بهتر است، اما همچنان نگران کننده است.

در فاصله زمانی ۲۰۱۲ الی ۲۰۱۷، این منطقه شاهد نرخ خالص مهاجرتی منهای ۱۸هزار و ۶۷۰ نفر بوده است. کاهشی که ۱۸۰ درصد بیشتر از دوره قبل از آن است. اگرچه این اعداد به نظر کوچک می‌آیند، اما این استان جمعیت کمتری در مقایسه با تورنتو بزرگ دارد.

براساس این گزارش در استان بریتیش کلمبیا، ۲ پدیده جمعیتی جالب مشاهده می‌شود. یکی کاهش تعداد افراد بالای ۶۵ سال که در دوره پنج ساله ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۷ تعداد ۲هزار ۵۷۵ نفر کمتر شده چون به نقاط دیگر استان نقل مکان کرده‌اند. و دیگرکاهش رقم خالص جابه‌جایی جوانان ۲۰ تا ۳۴ ساله که عدد منهای ۱۳۲ بوده است.

اما واقعیت این است که هر دو این مناطق مقادیر بسیار زیادی بودجه بابت جذب افراد بین ۲۰ الی ۴۰ سال هزینه کرده‌اند.

این دوره زمانی، وقتی است که این افراد بایستی ریشه‌های خود را در جایی که هستند محکم کنند چون در بهترین سال‌های در‌آمد زایی خود قرار دارند.

نگهداری این افراد در شهر خودشان، یک برگ برنده برای اقتصاد محلی و نرخ زاد و ولد در منطقه است و شاید وقت آن رسیده که به سیاستمداران منطقه‌ای در مورد مفهوم نگهداری از داشته‌های خود یادآوری کرد.