در بازداشتگاه‌های مهاجران در کانادا چه می‌گذرد؟

وضعیت بازداشتگاه‌های مرزی آمریکا مدتی است موضوع اعتراضات گروه‌هایی از مردم آمریکا، سازمان‌های مدافع حقوق بشر و بویژه گروه‌هایی از یهودیان آمریکا شده است. شرایط غیر بهداشتی و ازدحام بیش از حد در بازداشتگاه‌های مرزی آمریکا و نحوه رفتار با مهاجران برای گروه‌های معترض یهودی یادآور بازداشتگاه‌های آلمان نازی در زمان جنگ دوم جهانی است.

در کانادا هم تعدادی بازداشتگاه برای نگهداری مهاجران و پناهجویان وجود دارد. نگاهی به نحوه رفتار دولت کانادا با مهاجران بازداشت شده موضوع گزارشی است که کنیدین پرس چند روز پیش منتشر کرده است.

براساس این گزارش اداره خدمات مرزی کانادا تحت شرایط خاصی می‌تواند افرادی از ملیت‌های خارجی را بازداشت کند. اگر این افراد برای امنیت کانادا خطرناک باشند و یا در دادگاه‌های مهاجرت حضور نیابند ممکن است بازداشت شوند، اما پیش از آن تمام گزینه‌های منطقی باید در نظر گرفته شوند. اداره خدمات مرزی کانادا می‌گوید که سلامت روانی و جسمی بازداشت شدگان برای آنها اولویت دارد.

فرد بازداشت شده ممکن است در مرکز نگهداری مهاجران اداره خدمات مرزی کانادا در تورنتو، لاوال در کبک، و ونکوور نگهداری شود. در مناطق دیگر، افراد ممکن است در زندان‌های استانی نگهداری شوند.

بازداشتگاه مهاجران تورنتو ظرفیت نگهداری ۱۹۵ نفر، و مرکز لاوال در استان کبک ظرفیت نگهداری ۱۰۹ نفر را دارند. بر اساس اعلام اداره خدمات مرزی کانادا، در هر دو این مراکز، مردان، زنان و خانواده‌ها به صورت جداگانه نگهداری می‌شوند، و از امکانات تفریحی در محوطه باز و محل ملاقات برخوردار هستند و به غذای روزانه، تلویزیون، تلفن، سرگرمی و خدمات پزشکی دسترسی دارند.

مرکز ونکوور در فرودگاه این شهر قرار دارد و ظرفیت نگهداری ۲۴ نفر تا مدت زمان حداکثر ۴۸ ساعت را دارد. زنان و مردان به طور جداگانه و کودکان همراه با مادران خود نگهداری می‌شوند. در این مرکز نیز افراد بازداشت شده به تلویزیون، تلفن و بازی و سرگرمی دسترسی دارند.

اداره خدمات مرزی کانادا گفته است که تمامی افراد بازداشتی در این مراکز سه وعده غذای روزانه و دو میان وعده دریافت می‌کنند، و برای افرادی که دارای حساسیت‌های غذایی هستند، غذای مناسب آنها ارائه می‌شود.

این اداره گفته است در مناطقی که مرکز نگهداری ویژه مهاجران ندارند به مراکز تادیبی استانی که برای نگهداری بازداشت شدگان خطرناک دارای سابقه جنایی در نظر گرفته شده‌اند اتکا می‌کند، و بازداشت شدگانی که خطرناک نیستند و بیش از ۴۸ ساعت در بازداشت می‌مانند را به این زندان‌ها می‌فرستند. این اداره تاکید کرده است که سعی می‌کند تا کمترین میزان تعامل بین زندانیان جنایی و بازداشت شدگان مهاجرتی برقرار شود.

اداره خدمات مرزی کانادا همچنین اعلام کرده است، در سال ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ تعداد افراد بازداشت شده در این مراکز ۶۶۰۹ نفر بوده که از رقم ۴۲۴۸ نفر در سال ۲۰۱۶ بیشتر شده است. در سال ۲۰۱۸ تعداد ۱۸۳۱ نفر مهاجر در زندان نگهداری شدند، در حالیکه در سال ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷ این رقم به ۹۷۱ نفر می‌‌رسید.

استفانی سیلورمن، که با یکی از گروه‌های مدافع حقوق مهاجران به نام (تینکینگ فوروارد نتوورک) همکاری می‌کند می‌گوید، پرونده افراد مهاجر بازداشت شده در فواصل زمانی مشخص تحت بررسی قرار می‌گیرد. اولین مرحله ظرف ۴۸ ساعت اول بازداشت، سپس بعد از هفت روز، و در آخر بعد از هر ۳۰ روز تا زمانی که بازداشت آنها رفع شود.

بر اساس گفته خانم سیلورمن:« رفع بازداشت این افراد از طریق ورود به جامعه، معمولاً تحت شرایط خاص، و یا اخراج از کشور خواهد بود، و توجه داشته باشید که هیچ محدودیت زمانی برای نگهداری یک فرد در بازداشت وجود ندارد. امکان دارد پیش از آزاد شدن به مدت ۴۸ ساعت در آنجا باشید یا سه ماه و یا به مدت پنج سال در بازداشتگاه بمانید.»

اداره خدمات مرزی کانادا گزارش داده است که در سال ۱۸-۲۰۱۷، رقمی معادل ۳٫۸ درصد از بازداشت شدگان بیش از ۹۹ روز در بازداشت به سر بردند، در حالیکه ۴۷٫۲ درصد از آنها به مدت ۲۴ ساعت یا کمتر در بازداشت بودند. مابقی آنها بین ۲۵ الی ۴۸ ساعت و ۴۰ الی ۹۹ روز در بازداشت بودند.

اداره خدمات مرزی کانادا هزینه نگهداری هر فرد بازداشتی را ۳۲۰ دلار در روز تخمین زده است.

ژانت دِنچ، مدیر اجرایی شورای پناهندگان کانادا، می‌گوید افرادی که در مراکز نگهداری مهاجران بازداشت می‌شوند به غذا و آب کافی دسترسی دارند اما امکانات محدودی دارند. به گفته وی:« این افراد اجازه دسترسی به اینترنت را ندارند و این کار را برای آنها سخت می‌کند تا با خانواده خود و دیگران تماس بگیرند تا مدارکی که نیاز دارند را به دستشان برسانند، در عین حال دسترسی به تلفن نیز بسیار محدود و کنترل شده است.»

اداره خدمات مرزی کانادا می‌گوید که امکان دسترسی به مشاور حقوقی و نماینده سازمان‌های غیر انتفاعی در محل نگهداری بازداشت شدگان را در حد امکان فراهم کرده است، و تایید کرده است که هر فرد بازداشت شده می‌تواند در هر زمان دلخواه با یکی از ماموران اداره خدمات مرزی صحبت کند و یا با مشاور حقوقی یا نماینده سازمان‌های غیر انتفاعی ملاقات کند.

این اداره همچنین اعلام کرده است که در مراکز نگهداری مهاجران بازداشت شده که تحت مدیریت اداره خدمات مرزی کانادا هستند خدمات پزشکی، پرستاری، مراقبت‌های روانشناسی و روانپزشکی ارائه می‌شود و به پرونده افرادی که نیاز‌های خاص دارند به صورت مورد به مورد رسیدگی می‌شود.

خانم دنچ می‌گوید بازداشت شدگان مهاجر در زندان‌ها مانند دیگر زندانیان تحت قوانین خاص هستند. اگر در یک زندان وضعیت قرنطینه و منع رفت و آمد اعلام شود، این بازداشت شدگان باید از دستور اطاعت کنند و در این صورت ملاقات خانواده‌ها و دیگر افراد با آنها با مشکل مواجه خواهد شد.

به گفته او:« ما درباره افرادی صحبت می‌کنیم که به هیچ جرمی متهم نشده‌اند و تحت رفتار با قوانین و مقرراتی قرار گرفته‌اند که برای افرادی ایجاد شده است که متهم و مرتکب یک عمل مجرمانه شده‌اند و این کاملاً ناعادلانه است.»

قوانین کانادا تصریح داشته است که در بازداشتگاه‌های مهاجران، منافع کودکان باید به بهترین شکل مراعات شود. اداره خدمات مرزی کانادا می‌گوید که کودکان فقط در صورتی که هیچ راه چاره‌ای باقی نمانده باشد بازداشت می‌شوند.

بر اساس آمار اداره خدمات مرزی کانادا، در سال ۱۸-۲۰۱۷، تعداد ۱۵۱ کودک بازداشت شدند، که از این تعداد، ۱۴۴ نفر همراه با والدین یا قیّم خود بودند و هفت نفر بدون همراه بودند.

از نظر تئوری، والدین در مورد اینکه فرزندان آنها به همراه خود در بازداشت بمانند تصمیم گیرنده هستند. اما حنا گروس، وکیل مهاجرت و پناهندگی گفته است:« این واقعاً یک انتخاب اشتباه است. وقتی شما در یک کشور تازه وارد هستید، لزوماً در اینجا هیچ فردی را نمی‌شناسید، هیچ دوست خانوادگی و هیچ نوع حمایت جامعه را ندارید، شما با افرادی مواجه هستید که کشور خود را با شرایط بسیار بحرانی و ترسناک ترک کرده‌اند و حالا در این موقعیت قرار گرفته‌اند.»

به گفته خانم گروس، اگر کودک شهروند کانادا باشد و والدین او هنگام بازداشت غیر شهروند باشند، در صورتی که والدین این کودکان آنها را همراه خود در بازداشت نگه دارند، این کودکان به عنوان فرد بازداشت شده در نظر گرفته نمی‌شوند.

خانم سیلورمن می‌گوید:« در صورتی که یک فرد مهاجر به کشور دیگری دیپورت شود، هر دو کشور باید بر سر اینکه این فرد یک کشور را ترک و به کشور دیگر فرستاده می‌شود توافق داشته باشند. اخراج از کشور، یک توافق دو جانبه بین کشورها است، و به خود شخص بستگی ندارد. به یک شکلی فرد دیپورت شده باید وارد کشور دیگری شود.»

به گفته خانم سیلورمن اگر هر یک از دو کشور و یا فرد اخراجی نتوانند هویت فرد را تایید کنند، این شخص باید هویت خود را از داخل مرکز نگهداری مهاجران به اثبات برساند که کار بسیار مشکلی است.

این مرحله برای مهاجران دارای سابقه جنایی به مراتب سخت‌تر است.

در پایان خانم سیلورمن اضافه کرده است، بعضی از کشورها برای افرادی که دارای ملیت بیگانه هستند و در کشور دیگری مرتکب جرم شده‌اند هیچ نوع مدرک مسافرتی صادر نمی‌کنند، که این مسئله باعث طولانی‌تر شدن مراحل بازداشت می‌شود.