اتلاف مواد غذایی در کانادا بیشتر از همه کشورهاست

یک مطالعه ملی در زمینه کاهش دور ریختن مواد غذایی در کانادا توصیه می‌کند، ظرف ماستی که حتی چند روز از بهترین زمان مصرف آن گذشته است را نباید دور ریخت. 

شورای ملی Zero Waste می‌گوید، سردرگمی و ضروری نبودن برچسب‌های (بهترین تاریخ مصرف)، مهم‌ترین دلیل دور ریختن مواد غذایی در کانادا است.

یکی از نویسندگان این گزارش، دنیس فیلیپ، می‌گوید: «مردم وقتی برچسب best before  را می‌بینند نمی‌دانند به چه معنی است و فکر می‌کنند اگر بعد از آن تاریخ مواد غذایی را مصرف کنند، مشکلی برای سلامت‌شان ایجاد می‌شود، درحالیکه این طور نیست.»

به گزارش کنیدین پرس، در این مطالعه نشان داده شده است، مردم کانادا در میان بیشترین هدردهندگان مواد غذایی در دنیا هستند.

طبق این تحقیق هر فرد کانادایی در سال چهار‌صد کیلوگرم مواد غذایی را دور می‌ریزد و بیش از ۴۷ درصد از این مقدار در منزل اتفاق می‌افتد.

دنیس فیلیپ می‌گوید، برچسب‌های best before بزرگترین خیانت را انجام می‌دهند، چون مردم فکر می‌کنند که غذایی که تاریخ مصرفش گذشته باشد فاسد شده است.

وی گفته است، به استثنای محصولاتی همچون تخم مرغ، بهترین تاریخ مصرف، به کیفیت غذا ارتباط دارد نه سالم بودن آن. به همین دلیل بسیاری از محصولاتی که دارای تاریخ مصرف هستند، اصولاً نیازی به آن ندارند.

اگر یک تکه چیپس را قبل از تاریخ مصرفش بخورید ممکن است کمی ترد‌تر باشد و اگر بعد از تاریخ مصرف بخورید کمتر ترد و شکننده خواهد بود.

نحوه ارائه محصول و زبان به کار گرفته شده در نوشته‌ها نیز عامل مهمی است.

مصرف کنندگان اگر به طور مثال به محصولی نگاه کنند که تاریخ مصرف آن ۱/۳ باشد، نمی‌دانند که منظور سوم ژانویه است یا اول مارس.

وی اضافه کرده، هیچ شفافیتی در زمینه نوع نوشته‌هایی که به کار می‌رود، شکل بندی تاریخ‌ها ، مهر‌های به کار رفته در محصولات و حتی معانی لغات وجود ندارد و این یعنی غذای خوب و سالم به سطل آشغال در آشپز‌خانه‌ها و یا فروشگاه‌ها ریخته خواهد شد. 

خانم فیلیپ پیشنهاد می‌دهد که کانادا به نوشته‌ها و تاریخ‌های استاندارد نیاز دارد.

این کار پیش از این در اروپا و آمریکا اتفاق افتاده و برچسب‌هایی وجود دارد که نوشته شده، «use by» ،«freeze by»  یا « tastes best by» که سلامت و کیفیت را بیان می‌کند.

این گزارش پیشنهاد‌های دیگری نیز ارائه داده است.

این گزارش پیشنهاد‌های دیگری نیز ارائه داده است.

بر اساس این گزارش، دولت‌ها باید قوانین هماهنگی را در مورد خیرات و بخشش غذا و نحوه از بین بردن غذا در زمین تهیه کنند.

تولید کنندگان و فروشندگان که مسئولیت اتلاف ۳۰ درصد غذا را بر عهده دارند، باید نحوه کنترل موجودی خود را ساماندهی کنند.

بسته‌بندی کوچکتر برای خانواده‌های کوچکتر می‌تواند کمک بزرگی باشد. اجتناب از بازاریابی بر پایه مصرف بیشتر مانند فروش دو تا به قیمت یکی، روش دیگری است.

خرده فروشان می‌توانند مواد غذایی که ظاهر قشنگی ندارند را با تخفیف بفروشند. غذاهایی که مصرف نشده‌اند به مواد دیگر تبدیل شوند. به طور مثال یک شرکت انگلیسی از نان بیات آبجو می‌سازد.

به گفته یکی از اعضاء اتحادیه صنایع غذایی، Cher Mereweather، اگر ما محصول را هدر بدهیم، سود تجاری کاهش خواهد یافت. و در زمینه اجتماعی، اگر غذای بیش‌تری در دسترس داشته باشیم، جمعیت بیش‌تری را می‌توانیم تغذیه کنیم و این چیز خوبی است.

وی ادامه داده است: چیزی که ما به دنبال آن هستیم یک زبان واضح و شفاف است. مصرف کننده می‌داند که «expires by»   یعنی دیگر سالم نیست و «use by»  یعنی کیفیت استاندارد دارد. 

دولت فدرال قول داده است تا دور ریختن غذا را تا سال ۲۰۳۰ به نصف کاهش دهد و در حال نگارش یک سیاست ملی در زمینه دور ریختن مواد غذایی است.

خانم فیلیپ گفته است که گروه همکاران وی به زودی یک کمپین ملی را برای آگاهی مردم درباره چگونگی کمتر دور ریختن شروع خواهند کرد، اما او می‌داند که تغییر، زمان نیاز دارد.

وی می‌گوید: مشکل جدی و جهانی است و زنجیره بزرگی را تحت تاثیر قرار می‌دهد. ساده نیست ما به یک تغییر جهت در طرز تفکرمان نیاز داریم.