
درگذشت کریستی دانکن، وزیر و نماینده سابق پارلمان در سن ۵۹ سالگی
کریستی دانکن، وزیر پیشین ورزش کانادا، پس از یک مبارزه طولانی با سرطان، در سن ۵۹ سالگی درگذشت.
خانم دانکن که در ۳۱ اکتبر ۱۹۶۶ متولد شده بود، در فاصله سالهای ۲۰۰۸ تا ۲۰۲۵ پنج بار بهعنوان نماینده لیبرال حوزه اتوبیکوک–نورثِ تورنتو در پارلمان کانادا انتخاب شد.
او در نخستین دوره نخستوزیری جاستین ترودو عضو کابینه بود و سمتهای وزیر علوم و وزیر ورزش را بر عهده داشت و برای مدتی کوتاه نیز وزیر افراد دارای معلولیت بود.
خانم دانکن که دانشمند و ورزشکار پیشین بود، در ۲۶ ژانویه ۲۰۲۳ به مرخصی استعلاجی رفت، اما همچنان بهعنوان نماینده مجلس به فعالیت ادامه داد. او در انتخابات اخیر سال ۲۰۲۵ نامزد نشد.
با وجود آنکه کمتر از دو سال سکان وزارت ورزش را در دست داشت، ایمنی در ورزش را چه در دوران وزارت و چه پس از آن به اولویت اصلی خود تبدیل کرد.
ادای احترام از سوی شماری از سیاستمداران
مارک کارنی، نخست وزیر کانادا، با انتشار اطلاعیهای ضمن قدردانی از خدمات خانم کریستی دانکن در پستهای وزارت و نمایندگی مجلس درگذشت او را تسلیت گفت.
جاستین ترودو، نخستوزیر پیشین نیز روز دوشنبه در شبکههای اجتماعی اعلام کرد که از درگذشت کریستی دانکن ــ که او را دوست خود میدانست ــ «عمیقاً اندوهگین» شده است.
کریستی دانکن در نخستین دوره نخستوزیری جاستین ترودو عضو کابینه بود و سمتهای وزیر علوم و وزیر ورزش را بر عهده داشت و برای مدتی کوتاه نیز وزیر افراد دارای معلولیت بود.
ترودو گفت: «کریستی کنجکاو، بخشنده و عمیقاً متعهد به کمک به دیگران بود. او به دانش، همدلی و خدمت باور داشت و این ارزشها را در هر گفتوگو و هر مبارزهای که پیش میبرد، مجسم میکرد. من چیزهای زیادی از او آموختم و خوششانس بودم که او را دوست خود میدانستم.»
ترودو در پیام خود نوشته است: «زندگی کریستی با مهربانی و فداکاری شکل گرفته بود. او بهعنوان یک آموزگار و دانشمند، خرد و حس مسئولیت خود را وقف خدمت عمومی کرد؛ نخست سالها بهعنوان نماینده مجلس و سپس بهعنوان وزیر. کنجکاوی و سخاوت او الهامبخش کاناداییها در سراسر کشور بود.»
پارلمان کانادا روز دوشنبه در اتاوا به یاد خانم دانکن یک دقیقه سکوت برگزار کرد.
* اخبار و گزارشهای گوناگون را در سایت، کانال یوتیوب و صفحات مجازی پرژن میرور دنبال کنید.
خبر مربوطه
گام بلند کانادا در ترکیه
کارنی نخستین نخستوزیر کانادا است که در قالبی دوجانبه به ترکیه سفر میکند. سفری که هدف اصلی آن، گشودن فصل تازهای از همکاریهای اقتصادی و امنیتی و پایان دادن به دورهای از «گسست دیپلماتیک» میان دو طرف عنوان شده است.
نه قاطع آلبرتا به جدایی از کانادا
در یکی از حساسترین و تاریخیترین مقاطع سیاسی کانادا، شهروندان استان آلبرتا با شرکتی گسترده در یک همهپرسی سرنوشتساز، دست رد به سینه جداییطلبان زدند و با اکثریتی قاطع، ماندن در کنفدراسیون کانادا را انتخاب کردند.
در «هفته پاسخگو کردن ایران»، در پارلمان کانادا چه گذشت؟
از جمله موضوعات تأکید شده در این بیانیه:
– تحریم رهبری ارشد و شریانهای مالی نهادهای سرکوب رژیم؛
– مسدود سازی روزنههای نفوذ و پولشویی مقامات رژیم در کانادا؛
ـ اقدام بینالمللی علیه دادگاههای دستهجمعی و اعدامها؛
ـ راهاندازی تحقیقات ملی در باره جنایات علیه بشریت از طرف جمهوری اسلامی؛
و موضوع تفکیک سربازی اجباری از عضویت داوطلبانه در سپاه پاسداران است.
کاوه شهروز به پرسشهای طرح شده در رابطه با این موضوعات و دیگر مسائل پاسخ میدهد.
پیادهروی و دویدن برای عدالت
چهارمین برنامه سالانه «پیادهروی و دویدن برای عدالت» روز شنبه ۱۰ اکتبر در شهر نیومارکت در شمال تورنتو برگزار شد.
درد بزرگ فوتبال ایران لمپنیسم ساختاری است
به گفته او نخستین چیزی که فوتبال ایران نیاز دارد چشماندازی است که موفقیت پایدار را تضمین کند. بیژن عزیزی در این گفتوگو میگوید فوتبالیستهای درخشان ایرانی، مانند علی کریمی، علی دایی و دیگران، که در سطح جهانی هم موفقیتهای خوبی داشتهاند، به ورزش فوتبال ایران هیچ کمکی نکردهاند!
ناوی پیلای برنده جایزه نوبل صلح شد
کمیته نوبل نروژ روز جمعه جایزه نوبل صلح را به «ناوانتم(ناوی) پیلای»، حقوقدان و فعال برجسته ۸۵ ساله اهل آفریقای جنوبی، اهدا کرد.
آن کارسون، نویسنده و شاعر کانادایی برنده نوبل ادبیات شد
آکادمی سوئد در استکهلم نوبل ادبیات سال ۲۰۲۶ را به آن کارسون ، شاعر، جستارنویس، مترجم و پژوهشگر ۷۶ ساله کانادایی اعطا کرد.
طرح جامعه مدنی کانادا برای مقابله با سرکوب در ایران
در هفته پاسخگو کردن حکومت جمهوری اسلامی برای نقض مستمر حقوق بشر، روزهای ۶ و ۷ اکتبر، چند تن از اعضای ایرانی-کانادایی نهاد حقوق بشری «کلکتیو عدالت برای ایران» و رئیس و چند عضو کانادایی «مرکز حقوق بشر رائول والنبرگ»، در محل پارلمان در شهر اتاوا، دیدارهایی با گروهی از سناتورها و نمایندگان مجلس برگزار کردند.
چرا با وجود اثبات فواید کارهای داوطلبانه، مشارکت عمومی افت کرده است؟
همه ما بارها شنیدهایم که کمک به دیگران و انجام کارهای خیرخواهانه نه تنها سلامت روانی و جسمی ما را بهبود میبخشد، بلکه احساس شادی و تعلق خاطر به جامعه را نیز تقویت میکند. پژوهشهای متعدد روانشناسی بارها تایید کردهاند که فعالیتهای داوطلبانه یکی از کلیدهای اصلی شادکامی فردی و اجتماعی است.















