
چرخش بزرگ کانادا برای بازگشایی سفارت در تهران
مارک کارنی، نخستوزیر کانادا، در یک موضعگیری غیرمنتظره و جنجالی اعلام کرد که اوتاوا باید سفارتخانههای خود در ایران و ونزوئلا را که سالها پیش توسط دولتهای قبلی تعطیل شده بودند، مجدداً بازگشایی کند. این اظهارات میتواند سرآغاز یک چرخش بزرگ در روابط تیره و تار اوتاوا و تهران باشد.
به گزارش خبرگزاری آسوشیتدپرس، کارنی با دفاع از این تصمیم استدلال کرد که قطع روابط دیپلماتیک، دست کانادا را برای کمک به شهروندانش در خارج از کشور و واکنش به بحرانهای بشردوستانه بسته است. او در پاسخی صریح به منتقدان احتمالی این طرح گفت:
«تعامل به معنای تأیید نیست؛ داشتن سفارت یا ارائه خدمات کنسولی در یک کشور، هرگز به این معنی نیست که ما سیاستهای دولت آن کشور را تأیید میکنیم».
نخستوزیر کانادا تاکید کرد که نبودِ دیپلماتهای این کشور در نقاط کلیدی، اوتاوا را در موضع ضعف قرار داده و باعث شده دولت نتواند وظایف اولیه خود را در قبال شهروندانش ایفا کند. او به عنوان نمونه به زلزله اخیر و بحران بشردوستانه در ونزوئلا اشاره کرد که کانادا به دلیل نداشتن سفارت، نتوانست کمکهای فوری به آنجا ارسال کند.
پایان میراث ۱۰ ساله تندروها؟
روابط دیپلماتیک ایران و کانادا در سال ۲۰۱۲ و در دوران نخستوزیری «استفن هارپر» محافظهکار به طور کامل قطع شد. هارپر در آن زمان با متهم کردن ایران، دستور اخراج دیپلماتهای ایرانی و تعطیلی سفارت کانادا در تهران را صادر کرد. روابط با ونزوئلا نیز در سال ۲۰۱۹ به حالت تعلیق درآمد. حالا کارنی میگوید هرچند دلایلی برای آن اقدامات وجود داشته، اما این وضعیت دیگر باید تغییر کند.
همزمان با این سیگنالهای مثبت دیپلماتیک، کارنی فاش کرد که روز چهارشنبه در یک تماس تلفنی مفصل با دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا و پیت هگست، وزیر دفاع او، درباره نشست آینده ناتو و آخرین تحولات ایران و خاورمیانه گفتگو کرده است؛ گفتگویی که نشان میدهد پرونده ایران دوباره به صدر اولویتهای دیپلماتیک اوتاوا و واشنگتن بازگشته است.
* اخبار و گزارشهای پرژن میرور را در کانال یوتیوب و سایت و صفحات مجازی persianmirror.ca بخوانید.
در «هفته پاسخگو کردن ایران»، در پارلمان کانادا چه گذشت؟
از جمله موضوعات تأکید شده در این بیانیه:
– تحریم رهبری ارشد و شریانهای مالی نهادهای سرکوب رژیم؛
– مسدود سازی روزنههای نفوذ و پولشویی مقامات رژیم در کانادا؛
ـ اقدام بینالمللی علیه دادگاههای دستهجمعی و اعدامها؛
ـ راهاندازی تحقیقات ملی در باره جنایات علیه بشریت از طرف جمهوری اسلامی؛
و موضوع تفکیک سربازی اجباری از عضویت داوطلبانه در سپاه پاسداران است.
کاوه شهروز به پرسشهای طرح شده در رابطه با این موضوعات و دیگر مسائل پاسخ میدهد.
پیادهروی و دویدن برای عدالت
چهارمین برنامه سالانه «پیادهروی و دویدن برای عدالت» روز شنبه ۱۰ اکتبر در شهر نیومارکت در شمال تورنتو برگزار شد.
درد بزرگ فوتبال ایران لمپنیسم ساختاری است
به گفته او نخستین چیزی که فوتبال ایران نیاز دارد چشماندازی است که موفقیت پایدار را تضمین کند. بیژن عزیزی در این گفتوگو میگوید فوتبالیستهای درخشان ایرانی، مانند علی کریمی، علی دایی و دیگران، که در سطح جهانی هم موفقیتهای خوبی داشتهاند، به ورزش فوتبال ایران هیچ کمکی نکردهاند!
ناوی پیلای برنده جایزه نوبل صلح شد
کمیته نوبل نروژ روز جمعه جایزه نوبل صلح را به «ناوانتم(ناوی) پیلای»، حقوقدان و فعال برجسته ۸۵ ساله اهل آفریقای جنوبی، اهدا کرد.
آن کارسون، نویسنده و شاعر کانادایی برنده نوبل ادبیات شد
آکادمی سوئد در استکهلم نوبل ادبیات سال ۲۰۲۶ را به آن کارسون ، شاعر، جستارنویس، مترجم و پژوهشگر ۷۶ ساله کانادایی اعطا کرد.
طرح جامعه مدنی کانادا برای مقابله با سرکوب در ایران
در هفته پاسخگو کردن حکومت جمهوری اسلامی برای نقض مستمر حقوق بشر، روزهای ۶ و ۷ اکتبر، چند تن از اعضای ایرانی-کانادایی نهاد حقوق بشری «کلکتیو عدالت برای ایران» و رئیس و چند عضو کانادایی «مرکز حقوق بشر رائول والنبرگ»، در محل پارلمان در شهر اتاوا، دیدارهایی با گروهی از سناتورها و نمایندگان مجلس برگزار کردند.
چرا با وجود اثبات فواید کارهای داوطلبانه، مشارکت عمومی افت کرده است؟
همه ما بارها شنیدهایم که کمک به دیگران و انجام کارهای خیرخواهانه نه تنها سلامت روانی و جسمی ما را بهبود میبخشد، بلکه احساس شادی و تعلق خاطر به جامعه را نیز تقویت میکند. پژوهشهای متعدد روانشناسی بارها تایید کردهاند که فعالیتهای داوطلبانه یکی از کلیدهای اصلی شادکامی فردی و اجتماعی است.
شگفتی سیاسی در انتخابات کبک
یک شب انتخاباتی پرماجرا، جغرافیای سیاسی استان کبک را بهکلی زیر و رو کرد. شبی که در آن، خشم انباشتهشده و رغبت عمیق مردم برای تغییر، به یکی از دراماتیکترین جابهجاییهای قدرت در تاریخ مدرن این استان تبدیل شد.
کانادا در مسیر مهار اعتیاد دیجیتال کودکان
اعتیاد کودکان و نوجوانان به صفحات نمایش و شبکههای اجتماعی، از یک دغدغه خانوادگی و تربیتی عبور کرده و به یک بحران جدی در حوزه بهداشت عمومی تبدیل شده است.















