کنگره ایرانیان کانادا کجا ایستاده است؟

محمد تاج‌دولتی

بیشتر جامعه‌های قومي و فرهنگی مهاجر به کانادا در کنار نهادهای اجتماعی و فرهنگی و صنفی با موضوع و اهداف مشخصی که برای رفع نیازهای گوناگون درون باهمستان(کامیونیتی) خود ایجاد کرده‌اند، اقدام به تأسیس نهادهای فراگیر مدنی نیز کرده‌اند. 

این نهادها علاوه بر سر و سامان دادن به امور داخلی جامعه‌های قومی و فرهنگی، به شکلی نقش منعکس کننده صدای باهمستان خود به جامعه بزرگتر کانادایی و ارتباط با دیگر جامعه‌های مهاجر نیز ایفا کرده و می‌کنند.

حدود پانزده سال پیش جمعی از فعالان فرهنگی-اجتماعی جامعه مهاجران ایرانی به کانادا، در بزرگشهر تورنتو، به فکر ایجاد چنین نهادی افتادند و کنگره ایرانیان کانادا را بنیان گذاشتند. 

از مهمترین و اصلی‌ترین هدف‌های این نهاد مدنی و عضو محور حمایت از منافع شهروندان و مهاجران ایرانی تبار در جامعه کانادایی و نیز تقویت و رشد توانایی‌های جامعه ایرانی-کانادایی برای زندگی بهتر و موفق‌تر در وطن دومشان کانادا تعیین شده بود.

در حدود پانزده سال گذشته نهاد کنگره ایرانیان کانادا، به‌رغم تلاش‌های داوطلبانه ده‌ها تن از اعضای جامعه ایرانی-کانادایی، نه تنها تقریبا به هیچیک از اهداف خود نرسیده است، بلکه همیشه یکی از بحث‌انگیز‌ترین نهادهای جامعه ایرانی-کانادایی بوده است.

تاریخ هنوز تدوين نشده و پراکنده فعالیت‌های این نهاد نشان می‌دهد که در همه دوره‌های فعالیت کنگره دو رویکرد سیاسی و عقیدتی مخالفت و هواداری از نظام سیاسی حاکم بر ایران مانع اصلی تحقق اهداف این سازمان بوده است.

در آستانه برگزاری انتخابات دیگری برای تعیین هیئت مدیره کنگره ایرانیان کانادا، رسانه پرژن میرور قصد دارد با انجام گفتگوی‌هایی با فعالان فرهنگی-اجتماعی جامعه ایرانی-کانادایی و اعضای سابق و کنونی هیئت مدیره‌های کنگره ایرانیان کانادا، در حد امکان آسیب شناسی عدم موفقیت این نهاد را برای آگاهی بیشتر مخاطبان طرح کند.

نخستین گفتگو در این زمینه را با دکتر ارسلان کهنمویی‌پور، استاد زبان‌شناسی دانشگاه تورنتو، و رئیس سابق هیئت مدیره کنگره ایرانیان کانادا انجام داده‌ایم.