شايستگى زنده ماندن

فريده جلايى‌فر- روانشناس و منتقد اجتماعى

ميلان كوندرا :

چيزى را كه نتيجه‌ى يك انتخاب نيست، نمى‌توان شايستگى يا ناكامى ناميد .

آيا براى زنده ماندن در شرايط كنونى، بايد شايستگى خاصى داشت؟

آيا بايد شايستگى‌ها را ناشى از توان مالى يا اجتماعى دانست؟

آيا شايستگى‌ها، قابل اكتسابند يا بخت و اقبال آن‌ها را هديه مى‌دهند؟

آيا پس از اين همه‌گيرى دردناك، همه چيز تغيير خواهد كرد؟

آيا دست اندر كاران، سياستمداران و آزمندان، چيزى خواهند آموخت؟

آيا حافظه‌هاى انسانى، اين تراژدى را به ما يادآورى خواهند كرد؟ يا به قول ميلان كوندرا، ما انسان‌ها فاقد حافظه‌ى تاريخى هستيم؟!

آيا خواهيم آموخت كه هر از گاهى از ناشايسته‌هاى جامعه يادى كنيم؟

آيا باز هم به رده بندى‌هاى ظالمانه‌ى جامعه، مذهبى، نژادى، سنى، جمعيتى، بى اعتنا خواهيم ماند؟

آيا باز هم به قطع هزينه‌هاى حياتى، به نفع توانگران و كمپانى‌ها، بى‌تفاوت خواهيم بود؟ و آياهايى بى شمار…

اروين يالوم :

من انسان هستم و بگذار هيچ انسانيتى برايم بيگانه نباشد.

آمار از دست رفتگان شهر نيويورك، ترسناك است. شهر آمال و آرزوها،American Dream ، شهر بي‌رحم به افتادگان و ناشايستگان، شهرى که از «دور آوازش» خوش است، شهرى كاذب در درون و زيبا از برون!

اين شهر پر مدعا، به گونه‌اى از پا درآمده كه نويد سقوط سرمايه دارى را با خود مى‌آورد!

آيا سرمايه‌هاى كلان، عدالت خواهى را مى‌شناسند؟ و آيا اگر شناختى از عدالت داشتند، چنين از پا در مى‌آمدند؟

توانگران سوار بر جت‌هاى شخصى‌شان به كاخ‌هاى دور از ازدحام‌شان رفته، و در انتظار برگشت وضعيت قبلى، روز شمارى مى‌كنند و هراس و در ماندگى ناتوانان را، حتا در ذهنشان هم نمى‌توانند تصوير كنند !چون اين درماندگى را نمى‌شناسند!

بياييد به خود قول دهيم، اين درماندگى را فراموش نكنيم.

بياييد به خود قول دهيم، هر روز به ياد ناتوانان و بانك‌هاى غذايى باشيم.

بيايد به خود قول دهيم، زياده خواهى را فراموش كنيم.

بياييد به خود قول دهيم، شبيه «كرگدن‌ها » نشويم.

بيايد به خود قول دهيم، بحران‌ها را، حتا در زمان آسايش ببينيم و از آن‌ها صحبت كنيم.

و بياييد به خود قول دهيم، از يادآورى دردها نهراسيم و آزمون حافظه را، هر روز تكرار كنيم.