رقص کاغذ پاره‌ها، رقص لحظه‌های زندگی‌ست

محمد تاج‌دولتی

در میان هنرهای نمایشی، تأتر بیش از همه آمیخته با زندگی آدم‌هاست. اصلاً خودِ زندگی‌ست. هم به واسطه زنده بودن نمایش و بودن در فضای حسی بازیگران و هم  مشاهده صحنه‌هایی که همه ما، جایی از زمان و مکان، زیسته‌ایم.

نمایش «رقص‌ کاغذ پاره»، نوشته محمد یعقوبی و کارگردانی مشترک آیدا کیخایی و محمد یعقوبی، از آن نمایش‌هاست که همه لحظه‌های آن را می توان حس و حتا لمس کرد. 

نمایش تصویربرداری‌ و بُرش‌هایی واقعی و آشنا از زندگی اینجا و اکنون ایرانی‌هاست. چه آنها که هنوز و همچنان در ایران زندگی می‌کنند و خبرهاشان به ما می‌رسد، و چه آنها که بیرون نشینانِ تازه کوچ کرده یا کهنه کوچ کرده هستند. 

نمایش در ۱۰ اپیزود، با عنوان‌های مختلف ارائه می‌شود، اما یک خط ارتباطی همه بخش‌ها را به هم پیوند می‌دهد و می‌شود زندگی روزمّره همه ما. به این معنی که به گمان من، تماشاگری نخواهد بود که جایی و لحظه‌ای خود و زندگی شخصی‌اش را، در گذشته یا اکنون، در یکی از اپیزودها نبیند.

و این یعنی ایجاد ارتباط ارگانیک نمایش با مخاطب، که به گمان من نویسنده و کارگردان‌ها به خوبی از عهده‌اش برآمده‌اند.

محمد یعقوبی با شناخت دقیق و تازه‌ای که از روابط زنان و مردان در جامعه امروز ایران دارد، نمایشی نوشته که در همین سال‌های اخیر، بیش از ۱۰۰ اجرا در ایران داشته است.

مهارت و نگاه دقیق و موشکافانه محمد یعقوبی از زندگی در مهاجرت و همه تبعات گوناگون آن در روابط مشترک و زندگی شخصی آدم‌ها، باعث شده تا بخش‌های دیگری به متن نخستین نمایش که در ایران بارها اجرا شده است، اضافه کند.

نمایش رقص کاغذ پاره‌ها، یک گام قابل توجه دیگر در پیشرفت تأتر ایرانی در مهاجرت است.

تأتری که می‌رود از بیشتر نمایش‌هایی که در سال‌های اخیر در تورنتو به روی صحنه رفته است فاصله بگیرد.

منظورم این است که اغلب نمایش‌هایی که در سال‌های اخیر در تورنتو اجرا شده، با همه ارزش‌های کم و بیش آنها از لحاظ فرم و محتوا، کارهایی تجربی و بیشتر متأثر از گرایش به تأترهای «روشنفکری»، با موضوعاتی غیر ملموس، با طیف گسترده مخاطبان تأتر در جامعه ایرانی- کانادایی بوده‌اند.

در حالیکه یکی دو نمایشی که در ماه‌های اخیر دیده‌ایم، مانند نمایش اخیر سیاوش شعبانپور(اِسم)، و همین نمایش «رقص کاغذ پاره‌ها»، با فرم‌ و محتوایی نزدیکتر به ذهنیت و زندگی اینجا و اکنون جامعه ایرانی- کانادایی ارائه شده، و به وضوح مخاطبان بیشتری جذب کرده و به چند اجرا رسیده است.

نمایش رقص کاغذ پاره‌ها از سه شنبه ۳۰ اکتبر تا روز یکشنبه ۴ نوامبر، به دو زبان انگلیسی و فارسی اجرا می‌شود.

اگر در زبان انگلیسی آنقدر راحت هستید که با دیالوگ‌های تند و ضربه‌ای بازیگران، در بعضی بخش‌های نمایش همراه شوید، اجراهای انگلیسی را از دست ندهید.

و اگر ترجیح می‌دهید نمایش را به زبان فارسی ببینید، سه اجرا در روزهای جمعه و شنبه و یکشنبه در انتظار شماست.

در اجرای انگلیسی، در مجموع بازی‌ها خوب و یک‌دست بود، با تأکیدی بر نقش‌آفرینی‌های درخشان تینا براریان، بنفشه طاهریان و بازیگر غیر ایرانی Rouvan Silogix.

یک قدردانی هم باید از حامیان مالی نمایش‌های ایرانی- کانادایی داشت، چون حضور و حمایت آنها یکی از شرط‌های ضروری جهت رشد و تقویت فعالیت‌های هنری در جامعه ایرانیان مهاجر است.