آخرین آمار سرشماری در باره تعداد مهاجران و ترکیب جمعیتی کانادا
براساس آخرین آمار منتشر شده در روز چهارشنبه ۲۵ اکتبر، از سوی اداره آمار کانادا، بیش از یک پنجم کانادایی‌ها در خارج از کانادا به دنیا آمده‌اند.
موضوعات مربوط به تعداد و موقعیت مهاجران در ساختار جمعیتی کانادا از ماه‌ها پیش مورد بحث‌ها و گفتگوهای گوناگون است.
آمار منتشر شده توسط اداره آمار کانادا مربوط به نتایج سرشماری سراسری سال ۲۰۱۶ است. براساس این آمار ۲۱/۹ درصد، یعنی بیش از یک پنجم از جمعیت کانادا، از مهاجران تشکیل شده است.
بیشترین درصد تعداد مهاجران در ساختار جمعیتی کانادا، در ۱۵۰ سال گذشته، مربوط به سرشماری سال ۱۹۲۱ بوده که تعداد مهاجران را ۲۲/۳ درصد کل جمعیت کشور تعیین کرده بود.
در سرشماری سال ۲۰۱۱ تعداد مهاجران ۲۰/۶ درصد کل جمعیت کانادا بوده است.
به گزارش اداره آمار کانادا افزایش تعداد مهاجران به نسبت سرشماری سال ۲۰۱۱، به دلیل اضافه شدن تعداد پذیرش مهاجران در سال، افزایش تعداد مرگ و میر افرادی که در کانادا به دنیا آمده بودند و نیز کاهش میزان زاد و ولد در میان جمعیت غیر مهاجر کاناداست.
سرشماری سال ۲۰۱۶ تعداد کل مهاجران(افرادی که در خارج از کانادا به دنیا آمده‌اند) را ۷ میلیون و ۵۴۰ هزار و ۸۳۰ نفر ثبت کرده است.
در سرشماری سال ۲۰۱۱ تعداد مهاجران در کل جمعیت کانادا ۶ میلیون و ۷۷۵ هزار و ۷۶۵ نفر بوده است.
به گزارش اداره آمار کانادا تعداد مهاجران فیلیپینی که در فاصله سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۶ به کانادا مهاجرت کرده‌اند بیش از مهاجران کشورهای دیگر بوده است.
پس از فیلیپین تعداد مهاجران چینی و هندی قرار دارند و مهاجران ایرانی در رده بندی تعداد مهاجران به کانادا در رده چهارم قرار دارند.
آمارها نشان می‌دهد در فاصله دو سرشماری بیش از ۴۰ هزار ایرانی به کانادا مهاجرت کرده‌اند. در سال‌های پیش از ۲۰۱۱ تعداد ایرانیانی که هرسال به کانادا مهاجرت می‌کردند از ۵ هزار تا ۷ هزار تن در نوسان بوده است.
براساس گزارش روز چهارشنبه اداره آمار کانادا، بیشتر افرادی که در شهرهای بزرگ کانادا زندگی می‌کنند در گروه Visible minorities(اقلیت‌های آشکار یا مشخص) قرار دارند.
بیش از نیمی از افرادی که در شهر تورنتو در سال ۲۰۱۶ سرشماری شده‌اند خود را متعلق به اقلیت‌های آشکار معرفی کرده‌اند. در سرشماری سال ۲۰۱۱ تعداد اقلیت‌های آشکار در میان جمعیت تورنتو ۴۹ درصد بوده که در سرشماری سال ۲۰۱۶ این رقم به ۵۱/۱ درصد رسیده است.
از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۶ تعداد ۱ میلیون و ۲۰۰ هزار نفر به کانادا مهاجرت کرده‌اند.
از کل تعداد مهاجران به کانادا در پنج سال گذشته، ۶۱.۸ درصد از کشورهای آسیایی(از جمله کشورهای منطقه خاورمیانه) به کانادا آمده‌اند و ۱۳/۴ درصد هم از کشورهای آفریقایی به کانادا مهاجرت کرده‌اند.
در سال ۱۹۷۱(۴۶ سال پیش)، ۶۱/۸ درصد از مهاجران به کانادا از کشورهای اروپایی آمده بودند در حالیکه در سرشماری سال ۲۰۱۶ این رقم به ۱۱/۶ درصد کاهش یافته است.
بنا به تعریف اداره آمار کانادا، مهاجران افرادی هستند که در خارج از خاک کانادا به دنیا آمده و بعنوان مهاجر اجازه اقامت دائم در کانادا دریافت کرده‌اند. پناهندگان، مهاجران اقتصادی و مهاجران اسپانسر شده از طریق روابط خانوادگی در گروه مهاجران قرار دارند.
جمعیت غیر مهاجر کانادا افرادی هستند که در زمان تولد شهروند کانادا بوده‌اند.
گروه دیگر در ترکیب جمعیتی کانادا افرادی هستند که شهروند کشورهای دیگر هستند، اما با اجازه موقت کار یا تحصیل یا عنوان دیگری، بطور موقت، در کانادا ساکن هستند. افراد متقاضی پناهندگی در گروه افراد غیر مهاجر و غیر کانادایی سرشماری می‌شوند.
بازگشت جنجالی استن چو به دولت داگ فورد
داگ فورد، نخست وزیر انتاریو، وزیر ولخرج و مستعفی را با حقوق و مزایای بیشتر به دولت بازگرداند.
آنچه با افشای صورت‌حساب‌های چند ده هزار دلاری اقامت در هتل‌های لوکس شروع شد، اکنون به یکی از چالش‌برانگیزترین بحران‌های سیاسی دولت محافظه‌کار داگ فورد در استان اونتاریو تبدیل شده است.
گام بلند کانادا در ترکیه
کارنی نخستین نخست‌وزیر کانادا است که در قالبی دوجانبه به ترکیه سفر می‌کند. سفری که هدف اصلی آن، گشودن فصل تازه‌ای از همکاری‌های اقتصادی و امنیتی و پایان دادن به دوره‌ای از «گسست دیپلماتیک» میان دو طرف عنوان شده است.
نه قاطع آلبرتا به جدایی از کانادا
نه قاطع آلبرتا به جدایی از کانادا
پیروزی قاطع تمامیت ارضی در رفراندوم سرنوشت‌ساز
در یکی از حساس‌ترین و تاریخی‌ترین مقاطع سیاسی کانادا، شهروندان استان آلبرتا با شرکتی گسترده در یک همه‌پرسی سرنوشت‌ساز، دست رد به سینه جدایی‌طلبان زدند و با اکثریتی قاطع، ماندن در کنفدراسیون کانادا را انتخاب کردند. بر اساس نتایج اولیه‌ای که روز سه‌شنبه پس از شمارش برگه‌های رأی اعلام شد، حدود ۷۶ درصد از رأی‌دهندگان خواستار بقای آلبرتا در خاک کانادا شدند و تنها ۲۴ درصد از ایده جدایی و برگزاری رفراندوم الزام‌آور استقلال حمایت کردند.
صف‌های طولانی و مشارکتی کم‌نظیر
روند رأی‌گیری و شمارش آرا با استقبالی کم‌نظیر از سوی مردم مواجه شد. حتی پیش از بازشدن رسمی حوزه‌های رأی‌گیری در روز دوشنبه، بیش از ۱.۳میلیون نفر (حدود ۴۳ درصد از افراد واجد شرایط) در رأی‌گیری زودهنگام شرکت کرده بودند. به دلیل ازدحام بالا و طولانی شدن صف‌ها در برخی حوزه‌ها، زمان رأی‌گیری در چند منطقه تمدید شد و شمارش دستی برگه‌ها تا بامداد سه‌شنبه ادامه یافت. این همه‌پرسی در مجموع شامل ۱۰ پرسش بود که ۹پرسش آن به موضوعات مهاجرت و اصلاحات قانون اساسی اختصاص داشت و پرسش دهم، یعنی تعیین تکلیف ماندن یا خروج از کانادا، توجه تمامی محافل سیاسی جهان را به خود جلب کرد.
واکنش رهبران: از جشن اتحاد تا ناامیدی تجزیه‌طلبان
اعلام نتایج اولیه با موجی از شادمانی در میان مدافعان اتحاد کانادا همراه شد. مارک کارنی، نخست‌وزیر کانادا، در واکنش به این پیروزی قاطع اعلام کرد: «مردم آلبرتا اتحاد، ساختن آینده مشترک و مراقبت از یکدیگر را انتخاب کردند. آن‌ها پیش از هر چیز، کانادا را انتخاب کردند.» او تاکید کرد که کانادا بسیار بزرگ‌تر از مجموع اجزای آن است و آلبرتا همراه با کل کشور با عزمی راسخ‌تر به سمت آینده حرکت خواهد کرد.
دانیل اسمیت، نخست‌وزیر استان آلبرتا نیز که خود طراح اولیه این همه‌پرسی با هدف کسب امتیازات بیشتر از دولت فدرال بود، در پیامی ابراز خرسندی کرد و گفت: «مردم آلبرتا برای داشتن آلبرتایی قوی‌تر در دل کانادایی متحد رأی دادند.»
در مقابل، این نتایج برای جنبش‌های تجزیه‌طلب، از جمله «پروژه شکوفایی آلبرتا» (APP)، شکست سختی به شمار می‌رفت. با این حال، رهبران این گروه‌ها پس از مشخص شدن آرا اعلام کردند که مبارزه خود را متوقف نخواهند کرد و تلاش خواهند نمود از طریق نفوذ در ساختار حاکمیت و حزب محافظه‌کار متحد آلبرتا، قدرت سیاسی را به دست گیرند.
شکاف‌های عمیق اجتماعی و بیم از آینده
اگرچه نتیجه رفراندوم یک پیروزی بزرگ برای جبهه اتحاد بود، اما روند برگزاری آن پرده از شکاف‌های عمیق اجتماعی و سیاسی در این استان برداشت. در حالی که موافقان ماندن در کانادا بر هویت ملی، همبستگی و حفظ یکپارچگی کشور در برابر فشارهای بین‌المللی تأکید می‌کردند، مخالفان و رأی‌دهندگان معترض به سیاست‌های انرژی فدرال، نارضایتی از نرخ بالای مهاجرت و احساس بی‌توجهی دولت مرکزی اشاره داشتند. برخی از شهرمندان حتی اعلام کردند رأی آن‌ها نه به معنای استقلال کامل، بلکه ابزاری برای فشار بر دولت فدرال جهت کسب اختیارات بیشتر بوده است.
عمق این چنددستگی تا جایی پیش رفت که جرمی فارکاس، شهردار کلگری، با ابراز تأسف از قطبی شدن فضای جامعه خاطره‌ای تلخ را بازگو کرد. او به پرسش یک دانش‌آموز دبستانی در جریان بازدید از شهرداری اشاره کرد که پرسیده بود: «آیا من یک کانادایی واقعی هستم؟» سوالی که به گفته شهردار، هیچ کودکی هرگز نباید ناچار به پرسیدن آن باشد.
با پایان یافتن این همه‌پرسی تاریخی و قرار گرفتن اعلام رسمی نتایج نهایی برای روز ۲۹ اکتبر، آلبرتا یکی از حیاتی‌ترین چالش‌های ملی کانادا را پشت سر گذاشت. آزمونی که اگرچه اتحاد کانادا را تثبیت کرد، اما لزوم ترمیم شکاف‌های سیاسی و رسیدگی به مطالبات این استان کلیدی را بیش از پیش بر همگان آشکار ساخت.
www.persianmirror.ca
* اخبار و گزارش‌های پرژن میرور را در کانال یوتیوب و سایت و صفحات مجازی بخوانید.
در «هفته پاسخگو کردن ایران»، در پارلمان کانادا چه گذشت؟
در «هفته پاسخگو کردن ایران»، در پارلمان کانادا چه گذشت؟
گفت‌و‌گوی ویژه پرژن میرور
از زمان قطع روابط دیپلماتیک ایران و کانادا در سال ۲۰۱۲، هرسال در ماه اکتبر، برنامه‌هایی در چارچوب «هفته پاسخگو کردن ایران»، در زمینه نقض حقوق بشر، در محل پارلمان کانادا، در شهر اتاوا برگزار می‌شود. این برنامه‌ها که نخست با کوشش پروفسور اروین کاتلر، وزیر اسبق دادگستری کانادا، و شخصیت مورد احترام سیاستمداران کانادایی و رئیس سابق «مرکز حقوق بشر رائول والنبرگ» آغاز شد، بتدریج نهادهای حقوق بشری ایرانی-کانادایی را هم به مشارکت در برنامه‌های سالانه برای افشای موارد بی‌شمار نقض حقوق بشر در ایران جلب کرده است.
یکی از نهادهای حقوق بشری ایرانی-کانادایی Iran Justice Collective(ICJ) یا«کلکتیو عدالت برای ایران)، است که پس از جنبش مهسا(ژینا) امینی، هرسال با همکاری «مرکز حقوق بشر رائول والنبرگ» دیدارهایی را با گروهی از سناتورها و نمایندگان مجلس فدرال کانادا، در رابطه با وضعیت حقوق بشر در ایران برگزار می‌کند.
امسال در روزهای ۶ و ۷ اکتبر، اعضای «کلکتیو عدالت برای ایران» و «مرکز حقوق بشر رائول والنبرگ»، با قانونگذاران و سیاستمداران کانادایی، دیدارهایی داشتند که در یکی از این دیدارها، مارک کارنی، نخست وزیر کانادا نیز با حضور خود و گفتوگو با فعالان حقوق بشر ایرانی و کانادایی به اهمیت این دیدارها افزود.
کاوه شهروز، حقوقدان و فعال حقوق بشر ایرانی-کانادایی، که سمت مدیریت «کلکتیو عدالت برای ایران» را به‌عهده دارد، در گفت‌وگویی اختصاصی با پرژن میرور، در باره دیدارهای امسال با نمایندگان و سناتورهای کانادایی و موضوعات مطرح شده در این دیدارها و درخواست‌های مشخص مطرح شده در پایان ملاقات‌ها می‌گوید.
کاوه شهروز در این گفتوگو در باره میزان آگاهی دقیق سیاستمداران کانادایی از آنچه در ایران، بویژه پس از کشتاربسیار گسترده معترضان و مخالفان جمهوری اسلامی در دیماه ۱۴۰۴، در زمینه نقض گسترده‌تر از پیش حقوق بشر و افزایش بیسابقه تعداد اعدام‌های زندانیان دستگیر شده در اعتراضات می‌گذرد، می‌گوید.
همچنین در پایان دیدارهای امسال فعالان ایرانی و کانادایی حقوق بشر، با سیاستمداران و قانونگذاران کانادایی، بیانیه ۱۲ ماده‌ای به‌عنوان درخواست‌های مشخص از دولت و قانونگذاران کانادایی منتشر شد.
از جمله موضوعات تأکید شده در این بیانیه:
– تحریم رهبری ارشد و شریان‌های مالی نهادهای سرکوب رژیم؛
– مسدود سازی روزنه‌های نفوذ و پولشویی مقامات رژیم در کانادا؛
ـ اقدام بین‌المللی علیه دادگاه‌های دسته‌جمعی و اعدام‌ها؛
ـ راه‌اندازی تحقیقات ملی در باره جنایات علیه بشریت از طرف جمهوری اسلامی؛
و موضوع تفکیک سربازی اجباری از عضویت داوطلبانه در سپاه پاسداران است.
کاوه شهروز به پرسش‌های طرح شده در رابطه با این موضوعات و دیگر مسائل پاسخ می‌دهد.
www.persianmirror.ca
* اخبار و گزارش‌های پرژن میرور را در کانال یوتیوب و سایت و صفحات مجازی بخوانید.
پیاده‌روی و دویدن برای عدالت
پیاده‌روی و دویدن برای عدالت
گزارش ویژه پرژن میرور
چهارمین برنامه سالانه «پیاده‌روی و دویدن برای عدالت» روز شنبه ۱۰ اکتبر در شهر نیومارکت در شمال تورنتو برگزار شد. این برنامه از چهار سال پیش با کوشش انجمن خانواده‌های قربانیان پرواز PS752 برای گرامیداشت یاد ۱۷۶ انسان بی‌گناهی که در پرواز PS752 جان خود را از دست دادند، برگزار می‌شود. پرواز PS752 در ۸ ژانویه ۲۰۲۰ با ۲ موشک شلیک شده توسط سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، عامدانه سرنگون شد.
در برنامه امسال چند صد تن از ایرانیان و غیر ایرانیان عدالت‌خواه، در رده‌های سنی نوجوان تا سالمند، شرکت داشتند. شرکت‌کنندگان در این برنامه در دو رده «پیاده‌روی و دو» ۵ کیلومتر و ۱۰ کیلومتر، از طریق ورزش، توجه خود را به عدالت‌خواهی برای همه‌ی قربانیان جنایت‌های چند دهه اخیر در ایران به نمایش گذاشتند.
نکته قابل توجه و چشمگیر برنامه «پیاده‌روی و دو» امسال حضور نوجوانان، بزرگسالان و حتا دوندگان حرفه‌ای غیر ایرانی در این برنامه بود.
در گزارش تصویری ویژه پرژن میرور گفتگو با #بهرام_جلایر، عضو کمیته برگزاری برنامه، #حامد_اسماعیلیون، عضو انجمن خانواده‌های قربانیان، #عباس_آزادیان، روانپزشک، #مهسا_معین، پزشک و فعال اجتماعی/فرهنگی، و #فریدون_رحمانی، استاد جامعه‌شناسی دانشگاه یورک را می‌بینید.
#PS752Justice
www.persianmirror.ca
* اخبار و گزارش‌های پرژن میرور را در کانال یوتیوب و سایت و صفحات مجازی بخوانید.
خبر مربوطه
روایت‌های جنایت پرواز هواپیمای اوکراینی
بورسیه تحصیلی دولت انتاریو به یاد قربانیان پرواز اوکراینی تمدید شد
بیانیه مشترک گروه هماهنگی و پاسخ بین‌المللی برای قربانیان پرواز پی اس ۷۵۲
دومین بنای یادبود برای قربانیان پرواز پی‌اس۷۵۲ در کانادا
هشتادمین مراسم روز یادبود قربانیان و بزرگداشت بازماندگان جنگ جهانی دوم
درد بزرگ فوتبال ایران لمپنیسم ساختاری است
درد بزرگ فوتبال ایران لمپنیسم ساختاری است
گفت‌و‌گوی ویژه پرژن میرور
ورزش فوتبال در ایران، مانند اکثر کشورهای جهان، همیشه محبوب‌ترین ورزش بوده وهست. چهره‌ها و ستاره‌های ورزش فوتبال در ایران برای بخش بسیار بزرگی از کودکان و نوجوانان و حتا بزرگسالان ورزش دوست، شکل‌دهنده رویاها و نماد‌های مورد توجه بوده‌اند.
اما فوتبال ایران در سال‌های پس از انقلاب ۵۷ همیشه یکی از مناقشه برانگیزترین نهادها و ساختارهای اجتماعی بوده است. همین تابستان گذشته حضور تیم ملی فوتبال «ایران» در مسابقات جام جهانی، حواشی و بحث‌های فراوان ایجاد کرد. در باره اینکه تیم فوتبالی که زیر نام ایران در مسابقات حضور داشت، تیم «ملی» و نماد هویت و ورزش کشور و ملت ایران است، یا تیم «ملی» فوتبال جمهوری اسلامی که به جای تشویق از سوی دیاسپورای ایرانی، باید مورد انتقاد و سرزنش و اعتراضات سیاسی قرار بگیرد؟
بیژن عزیزی، چهره‌ای آشنا در ورزش فوتبال ایران از بیش از ۶۰ سال پیش تاکنون بوده و هست. بیژن عزیزی از سن ۱۲ سالگی ورزش فوتبال را آغاز کرده و سال‌ها بعنوان بازیکن و بعد در سمت‌های مربیگری، کارشناس و مفسر فوتبال و آموزش فوتبال در ایران و کانادا و چند کشور دیگر فعالیت کرده است.
در ماه سپتامبر گذشته در حاشیه برگزاری چهارمین تورنمنت فوتبال «جام همبستگی»، در شمال تورنتو بیژن عزیزی در باره فوتبال ایران در چند دهه اخیر با محمد تاج‌دولتی سردبیر پرژن میرور گفتوگو کرد. با او در باره ساختار معیوب ورزش فوتبال ایران گفتیم. حرف اصلی بیژن عزیزی این است که از سل ۱۳۵۷ به بعد در همه‌ی عرصه‌های فوتبال ایران لمپنیسم حاکم شده است. فوتبال ایران هیچ آینده‌ای ندارد و تمام ناهنجاری‌های رفتاری و گفتاری در فوتبال ایران باید ریشه‌یابی و درمان شود.
به گفته او نخستین چیزی که فوتبال ایران نیاز دارد چشم‌اندازی است که موفقیت پایدار را تضمین کند. بیژن عزیزی در این گفتوگو می‌گوید فوتبالیست‌های درخشان ایرانی، مانند علی کریمی، علی دایی و دیگران، که در سطح جهانی هم موفقیت‌های خوبی داشته‌اند، به ورزش فوتبال ایران هیچ کمکی نکرده‌اند! به نظر او اگر هم در سال‌های پس از انقلاب چند بار تیم ملی ایران در جام جهانی شرکت کرده به دلیل جمع شدن تعدادی بازیکن با استعداد در یک تیم بوده نه نتیجه سلامت و پویایی ساختار ورزش فوتبال در ایران.
بیژن عزیزی می‌گوید چرا تیمی که در جام جهانی تابستان گذشته شرکت کرد تیم ملی ایران نبود! و حتا پیرترین تیمی بود که در این بازی‌ها شرکت داشت. گفت‌و‌گوی بیژن عزیزی با پرژن میرور را ببینید.
www.persianmirror.ca
* اخبار و گزارش‌های پرژن میرور را در کانال یوتیوب و سایت و صفحات مجازی بخوانید.
ناوی پیلای برنده جایزه نوبل صلح شد
ناوی پیلای برنده جایزه نوبل صلح شد
صدای عدل بر فراز طوفان سیاست
کمیته نوبل نروژ روز جمعه جایزه نوبل صلح را به «ناوانتم(ناوی) پیلای»، حقوقدان و فعال برجسته ۸۵ ساله اهل آفریقای جنوبی، اهدا کرد. این تصمیم که تقدیر از یک عمر مبارزه علیه قساوت و دفاع از حقوق بشر از روآندا تا خاورمیانه به شمار می‌رود، موجی از واکنش‌های بسیار تند مخالف و موافق را در سطح بین‌المللی به راه انداخته است.
از مبارزه با آپارتاید تا دادگاه‌های بین‌المللی
ناوی پیلای، متولد ۱۹۴۱ در دوربان آفریقای جنوبی و فرزند یک راننده اتوبوس، مسیر پرفراز و نشیبی را طی کرده است. او پس از تحصیل در دانشگاه هاروارد، نخستین زن غیرسفیدپوستی بود که در استان ناتال دفتر وکالت تأسیس کرد و به دفاع از فعالان ضدآپارتاید پرداخت. پیلای حتی در سال ۱۹۷۳حقوق مشاوره‌ای برای زندانیان سیاسی در جزیره روبن (محل حبس نلسون ماندلا) کسب نمود.
کارنامه حرفه‌ای او پر از «اولین‌ها» و مسئولیت‌های کلیدی است:
ریاست دادگاه کیفری بین‌المللی برای روآندا: پیگیری و پیگرد جرایم نسل‌کشی ۱۹۹۴.
قاضی دیوان کیفری بین‌المللی: حضور در دادگاه لاهه از سال ۲۰۰۳.
کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد: از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۴.
گزارش جنجالی غزه و خشم اسرائیل
علت اصلی جنجال‌های اخیر پیرامون ناوی پیلای، ریاست او بر کمیسیون مستقل تحقیقات سازمان ملل متحد است. این کمیسیون در شهریور ۱۴۰۴ (سپتامبر ۲۰۲۵) در گزارشی اعلام کرد که اسرائیل پس از حملات ۷ اکتبر ۲۰۲۳ حماس، مرتکب نسل‌کشی در نوار غزه شده است.
این گزارش واکنش شدید مقامات اسرائیلی را به همراه داشت. اسرائیل این ادعاها را ناشی از «سوءگیری و نژادپرستی» خواند. پس از اعلام خبر نوبل، گیدئون ساعار، وزیر امور خارجه اسرائیل، با لحنی تند مدعی شد که با این جایزه «ژوزف گوبلز (وزیر تبلیغات نازی‌ها) از جهنم تشویق می‌کند». بنیامین نتانیاهو نیز پیلای را فردی متعصب خواند که به نژادپرستی و ضدیت با یهود متهم است.
تقابل با ایالات متحده و دفاع از عدالت
اهدا این جایزه همچنین در دورانی رخ می‌دهد که دیوان کیفری بین‌المللی حکم جلب بنیامین نتانیاهو و یوآو گالانت را صادر کرده و در مقابل، دونالد ترامپ تحریم‌هایی را علیه قضات و کارکنان این دادگاه اعمال نموده است.
یورگن واتنه فریدنس، رئیس کمیته نوبل، اهدا این جایزه را پیامی روشن به کسانی دانست که بر نهادهای بین‌المللی فشار می‌آورند یا قضات را تحریم می‌کنند. پیلای نیز که خبر اهدای جایزه را در سالنی در نورنبرگ (محل محاکمه سران نازی) دریافت کرد، نوبل خود را به تمامی قربانیان و بازماندگان جرایم بین‌المللی تقدیم نمود و هشدار داد که حقوق بین‌الملل زیر حملات شدید سیاسی قرار دارد.
تحسین بین‌المللی
در حالی که اسرائیل و آمریکا تحریم‌ها و انتقادها را تشدید کرده‌اند، مقامات عالی‌رتبه سازمان ملل متحد مانند آنتونیو گوترش و فولکر تورک و همچنین سیریل رامافوزا، رئیس‌جمهور آفریقای جنوبی، از این انتخاب تمجید کردند. رامافوزا پیلای را تجسم شجاعت و پایبندی به اصول دانست؛ فردی که نامش در کنار دیگر برندگان نوبل آفریقای جنوبی همچون نلسون ماندلا و دزموند توتو قرار می‌گیرد.
این جایزه که شامل مدال طلا، دیپلم افتخار و چک ۱۲ میلیون کرونی (حدود ۱.۷ میلیون دلار کانادا) است، در تاریخ ۱۰ دسامبر در اسلو به برنده داده خواهد شد.
www.persianmirror.ca
* اخبار و گزارش‌های پرژن میرور را در کانال یوتیوب و سایت و صفحات مجازی بخوانید.
آن کارسون، نویسنده و شاعر کانادایی برنده نوبل ادبیات شد
آن کارسون، نویسنده و شاعر کانادایی برنده نوبل ادبیات شد
آکادمی سوئد در استکهلم نوبل ادبیات سال ۲۰۲۶ را به آن کارسون (Anne Carson)، شاعر، جستارنویس، مترجم و پژوهشگر ۷۶ ساله کانادایی اعطا کرد. این آکادمی علت انتخاب کارسون را «آثار شجاعانه و مبتکرانه او که در گفت‌وگویی شوخ‌طبعانه با سنت‌های کلاسیک، فرم‌های جدیدی برای ادبیات معاصر خلق کرده است» عنوان کرد.
نکته جالب توجه، واکنش کارسون به این خبر بزرگ بود. زمانی که دبیر دائمی آکادمی سوئد با او تماس گرفت تا خبر برنده شدنش را اعلام کند، این نویسنده برجسته در ایسلند حضور داشت و به گفته خودش «در حال گوش دادن به صدای باد» بود. او با ابراز شگرفی و خرسندی از این افتخار، اعلام کرد که اصلاً انتظار دریافت چنین جایزه‌ای را نداشته است.
از ریشه‌شناسی واژه‌ها تا پیوند اسطوره و شعر
آن کارسون که متولد تورنتو و دارای نشان عالی کانادا است، در طول دوران حرفه‌ای خود همواره شعر و پژوهش را با تدریس در دانشگاه‌های مختلف کانادا و آمریکا تلفیق کرده است. آکادمی سوئد در بیانیه خود اشاره کرد که تقریباً تمام فعالیت‌های ادبی کارسون در نقطه تلاقیِ «اشتیاق یک ریشه‌شناس به واژه‌ها» و «تلاش یک شاعر برای خلق معنای جدید» شکل گرفته است؛ به طوری که خود کارسون نیز ریشه‌شناسی واژه‌ها را نقطه آغاز تمام آثارش می‌داند.
کارسون نخستین کتاب شعر خود با نام Canicula di Anna را در سال ۱۹۸۴ منتشر کرد و دو سال بعد با انتشار مجموعه جستارهای اروس؛ شیرین‌وبیان (Eros the Bittersweet) شهرت بین‌المللی یافت. در دهه نود میلادی، اثر برجسته او با عنوان خود زندگینامه سرخ (Autobiography of Red) منتشر شد؛ آثاری که به تعبیر آکادمی سوئد، توانایی خیره‌کننده او در به‌روزرسانی اساطیر یونان باستان و درهم‌شکستن مرزهای میان رمان، شعر و سنت‌های کلاسیک را به رخ کشید.
کارسون که علاوه بر نگارش شعر و داستان، به ترجمه متون یونانی و لاتین و بازنویسی آن‌ها برای اپرا نیز اشتغال داشته، شعر را بیشتر شبیه به یک شیئ یا طراحی می‌داند. او در گفت‌وگویی با سی‌بی‌سی گفته بود: «من همیشه به شعرها به چشم طراحی‌هایی نگاه کرده‌ام که می‌توان از طریق ابزار زبان به درون آن‌ها وارد شد».
افتخارات گوناگون و نوبل ۱.۷ میلیون دلاری
این ادیب ۷۶ ساله در طول مسیر ادبی خود افتخارات بی‌شماری به دست آورده است. او در سال ۲۰۰۲ با نگارش زیبایی شوهر (The Beauty of the Husband) به اولین زنی تبدیل شد که جایزه معتبر «تی. اس. الیوت» بریتانیا را دریافت می‌کند. وی همچنین برنده جوایزی چون جایزه فرماندار کل کانادا، جایزه ادبی گگنهایم، جایزه پرنسس آستوریاس و جایزه دستاورد ادبی «پن آمریکا» شده است. کارسون چند سال پیش در جستاری افشا کرد که به بیماری پارکینسون مبتلا شده است.
آن کارسون سومین نویسنده کانادایی‌تباری است که مدال نوبل ادبیات را به دست می‌آورد؛ پیش از او سول بلوم در سال ۱۹۷۶ (که در خردسالی به آمریکا مهاجرت کرد) و آلیس مونرو در سال ۲۰۱۳ برنده این جایزه شده بودند.
جایزه نوبل ادبیات امسال شامل مبلغ ۱۲ میلیون کرون سوئد (معادل حدود ۱.۷ میلیون دلار کانادا) است. بر طبق وصیت آلفرد نوبل، این سرمایه باید به کسانی تعلق گیرد که بیشترین خدمت را به بشریت کرده‌اند. جوایز برندگان طی مراسم رسمی در ۱۰ دسامبر، سالگرد درگذشت آلفرد نوبل، اهدا خواهد شد.
www.persianmirror.ca
* اخبار و گزارش‌های پرژن میرور را در کانال یوتیوب و سایت و صفحات مجازی بخوانید.