سردرگمى و سرگردانى

فریده جلایی‌فر- روانشناس و منتقد اجتماعی

 تاريخ را تنها بى خِردان و بى خبران تكرار مى‌كنند.”    دكتر عباس ميلانی “

هيچوقت حزبى نبوده و نيستم، اما هميشه سياسى بوده‌ام، مصلح اجتماعى هم نيستم و ادعاى درمان هم ندارم، تنها بازگو كننده‌ى دردهايم .

در فرهنگ ايرانى تا زبان به انتقاد باز كنى، شمشيرها كشيده مى‌شود و بر چسب”ايراد گيرى”  مى‌زنيم و از همه بدتر، عیب‌ها و نقص‌های انتقاد كننده را بر فرق سرش مى‌كوبيم.

و چنين است كه هر چند صباحى گردشى ٩٠ درجه به عقب بر می‌داريم و تمام گناهان را بر گردن ديگران گذاشته تا شانه‌هايمان از بار ندامت سبك شوند.

اما دردها را بايد گفت و آماده‌ى ضربه‌ها هم بود.

٤٠ سال از انقلاب اسلامى مى‌گذرد و اپوزيسيون يا پوزيسيون، نمى‌دانم كدام واژه درست است، همچنان شعار مى‌دهد و مى‌گويد و مى‌گويد و همچنان در بر همان پاشنه‌ى قبلى مى‌چرخد !!

برخى از چپ‌ها سلطنت طلب شده‌اند، برخى سلطنت طلب‌ها شاه‌الهى و مذهبى‌های آزمند قدرت در راهروهاى واشنگتن خود را به درد و ديوار مى‌زنند !!

اما هيچكس از دردهاى مردم حرفى نمى‌زند و هيچكس نمى‌داند مردم چه مى‌خواهند. دردهاى‌ واقعى مردم، نه آنچه ما خارج نشينان مى‌گوييم يا در صفحات مجازى مى‌خوانيم، از دسترس ما بسيار دور است !!

بين خودمان مى‌بُريم و مى‌دوزيم و توهماتمان برايمان شكل واقعيت پيدا مى‌كنند.

اگر روشنفكرى حزبى نباشد، گفته‌هايش را رد مى‌كنيم، اگر منتقدى از دردها بگويد و مسئوليت‌ها را گوشزد كند او را طرد كرده و برچسب‌هاى متفاوت‌مان آماده‌ى ويرانى يكديگر است !!

باانقلاب اسلامى ايران و اخيراً انتخاب آقاى ترامپ، پرد‌ه‌هاى حرمت فرو افتاده و بى نزاكتى را شجاعت مى‌ناميم و رُك گويى!

بقول ساعدى :

“بعد از انقلاب اسلامى گويا قالى بزرگى را كه مدت‌ها بود تكان نداده بوديم به شدت تكان داديم و تمام زباله‌هاى پنهان زير قالى به رو آمد .”

راستگرايان از ابراز افكار غيرانسانى‌شان هيچ شرمى ندارند و معلوم نيست چپِ باورمند به حرمت انسانى كجاست و چه مى‌كند ؟

گويا سرمايه‌دارى برخى از چپ‌ها را بلعيده وهضم كرده و به شكلى غريب و دور از ذهن طرفدار نا سيوناليست‌هاى دُگم شده‌اند !

دروغ گويى‌هاى بى‌شرمانه، افراط كارى ساخت دشمنان تخيلى، دست آويز بسيار نيرومندى براى احزاب رنگارنگ وحركت آنها به سوى سرگردانى و ندارم كارى است !!

روشنفكرِ گذشته اميد مردم بود، چون از دردها مى گفت. امروز براى بيشتر مردم غيرحزبى تشخيص درست از نادرست، راست از چپ چنان مشكل شده كه ترجيح مى‌دهند نخوانند و ندانند تا كمتر سردرگُم شوند.

سرمايه‌دارى و فرد‌ گرايى و خواستن‌ها در حدى است كه راست و چپ را چنان درهم آميخته كه نتيجه‌اى جز آشفتگى ندارد .

كاش بيدار شويم، كاش مستقل فكر كنيم و بينديشيم، كاش همرنگ هر جماعتى نشويم.

كاش مي‌شد بدون نزاع و توهين به حرمت يكديگر، گفتگويى سالم داشته باشيم و كاش شهامتِ كند و كاو داشته باشيم و واقعيات را از توهمات تميز دهيم . 

” آزادى يك مبارزه‌ى دائمى است. “   آنجلا ديويس